زروان، نام ایزدی بود که آفریدگار زمان بود. بیآغاز و بیپایان.
زروان آرزو داشت که فرزندی نیک داشته باشد تا جهان را به او بسپارد. پس دعا میکرد و فدیه میداد؛ تا روزی که در بطنش چیزی جنبیدن گرفت.
دو فرزند توأمان.
زروان گفت: هر کدام که زودتر به دنیا بیایند جهان را به او خواهم سپرد.
زروان نمیدانست که یکی از پسرانش اهریمن است و آن دیگری اورمزد. اهریمن صدای زروان را شنید و زودتر به دنیا آمد.
زروان گفت: تو کیستی؟
تو که این همه ظلمانی و متعفن و ترسناکی؟
اهریمن گفت: من فرزند توام، فرزند زمان و تو قول دادهای که جهان را به من بسپاری.
زروان اندوهگین شد و جهان را به اهریمن سپرد اما امید داشت که اورمزد بتواند با برادر بویناک و تاریکش بجنگد و پیروز شود و جهان را پس بگیرد.
اورمزد، روشن و خوشبو و مهربان و زیبا و لطیف بود.
هر روز که از خواب بیدار میشوی، نامت زروان است، تو همان خدای زمانی و هر روز دو فرزند توامان در بطن تو آفریده میشود.
گاهی زمان را به اورمزدت میسپاری و گاهی به اهریمنت.
و فرزندانت جهانت را تاریک میکنند یا روشن.
و زمانت یا گرگ میشود یا میش.
در گرگ و میشِ هر روز باید از خودت بپرسی امروز چه زاییدم؟
امروز، روز گرگ بود یا روز میش.
امروز اهریمنم به دنیا آمد یا اورمزد؟