تذکر، تفکر، تلنگر، تعامل، تظاهر، تعهد...
شش کلمه؛
شش ایستگاه برای عبور از چیزی که سالها نامش را «زندگی» گذاشته بودم.
همهچیز ظاهراً مرتب بود؛
هر واژه در جای خودش، هر واکنش در محدودهی خودش،
و هر «من» با دقتی مضحک مشغول مراقبت از «منِ قبلی».
اما درست میان همین نظمِ آشنا، جسارت سر برآورد؛
وحشی، بیقرار و افسارگسیخته؛
چنان که گویی دیگر نمیخواست چیزی را بفهمد،
فقط میخواست از قفسی که برایش «عقل» نام گذاشته بودند بیرون بزند.
با تمام توانش خراش تقدیم صورت قفل و زنجیر میکرد؛
حتی اگر هنگام فرار،
خودش را هم جا میگذاشت.
گاهی به او نگاه میکنم و از خودم میپرسم:
آیا رمکردنش واقعاً قابل توجیه است؟
آیا ارزش دارد در نهایت، چیزی که قرار بود «جسارت» باشد،
با سر و روی خونآلود به من تحویل داده شود؟
یا شاید...
من از ابتدا اشتباه فهمیده بودم.
شاید آنچه من «جسارت» مینامیدم،
فقط بخشِ فراموششدهای از خودم بود،
که دیگر حاضر نبود به زبانِ من حرف بزند.
درست وقتی به خیال خود میپنداشتم
چیزی به پایان نمانده؛
دلم، دل از تلاطم نمیکند
و ذهنم، نفسش را به لاشهی اذهانی میدمید که مدتها پیش خودخواسته،
زنده به گورشان کرده بودم...
_NiHan