بوی دلنشین گل‌های بابونه فضای خانه را پر کرده بود.
با نوازشِ نسیمی آرام و آواز گنجشک‌ها چشم باز کرد.
از تخت بلند شد و به سمت پنجره رفت؛
می‌خواست پرده را بکشد و خانه را دوباره به تاریکیِ امنش برگرداند.
اما قبل از آن،
چشمش به بیرون افتاد.
کودکانی که در پارک نزدیک خانه می‌دویدند و می‌خندیدند.
مادرانی که با عشق کنارشان بودند.
حتی رفتگری که آرام، برگ‌های زرد و نارنجی پاییزی را کنار می‌زد،
انگار او هم دلیلی برای شاد بودن داشت.
آسمان تازه باران‌خورده بود؛
تمیز، سبک، زنده.
حرصش گرفت.
با شدت پرده را کشید،
انگار می‌خواست دنیا را از خودش پنهان کند.
دوباره کنار تخت دراز کشید
و مثل هر روز
به گذشته پناه برد،
برای فرار از حال.
دلتنگ بود…
دلتنگ یارش،
دلتنگ خودش،
دلتنگ بوی آشنایی که دیگر وجود نداشت،
دلتنگ امید.
مدت‌ها بود منزوی شده بود.
دلش آدم تازه نمی‌خواست،
شروع دوباره نمی‌خواست.
از انسان‌هایی که فقط شکل آدم را داشتند خسته بود.
در همین افکار بود
که زنگ در
ناگهان
همه‌چیز را شکست.
پشت در کسی نبود.
فقط بسته‌ای کوچک،
جلوی پاهایش.
آن را باز کرد.
یک خنجر
و یک پاکت نامه.
دستش لرزید.
نامه را باز کرد:
«از روزی که فهمیدم تو را دارم، زندگی‌ام پر از دردسر شد.
حالا دیگر خسته‌ام.
خواهرت و برادرت برای دانشگاه پول لازم دارند
و تو…
می‌دانی که بیماری‌ات درمانی ندارد.
دکترها هم گفته‌اند.
اگر امروز تمامش کنی،
درد کمتری می‌کشی.»
دنیا دور سرش چرخید.
چند بار نامه را خواند،
شاید اثر داروها باشد،
شاید خیال.
اما نه.
حقیقت بود.
او هیچ‌وقت بنده محبوب خدا نبود،
محبوبِ دلِ پدر و مادر نبود،
طعم عشق را نچشیده بود.
او اصلا
هرگز
زندگی نکرده بود.
خنجر را نگاه کرد.
خاموش کردن دنیا
برایش
بیشتر شبیه
یک پایانِ از پیش نوشته‌شده بود
تا یک انتخاب.
