در یکی از خانه‌های این شهر، زنی روزگار می‌گذراند که روزها در خانه‌ی دیگران کار می‌کرد و شب‌ها با خستگی به خانه‌ای بازمی‌گشت که دیگر بوی آرامش نمی‌داد.
مدتی بود تغییراتی را در وجودش احساس می‌کرد، اما آن‌قدر درگیر جنگیدن با روزگار بود که حتی فرصت اندیشیدن به حال خودش را نداشت.
به‌تازگی دو فرزندش را به خانه‌ی بخت فرستاده بود و حالا تمام تلاشش را می‌کرد تا راهی برای رهایی از آن هیولا پیدا کند. سخت کار می‌کرد، پس‌انداز می‌کرد و در رؤیای داشتن سقفی بود که زیر آن مجبور نباشد هر روز از ترس به خودش بلرزد.
روزی صاحب‌کارش نگاهی به او انداخت و گفت: «در وجودت کودکی هست که هر روز بزرگ‌تر می‌شود.»
زن لحظه‌ای ماتش برد. کلامی نگفت. از خانه بیرون زد و خودش را به نزدیک‌ترین مرکز سونوگرافی رساند.
و آنجا بود که فهمید چهار ماه است دوباره مادر شده؛ چهار ماه است جانی در وجودش آرام‌آرام شکل می‌گیرد، بی‌آنکه او حتی از آمدنش خبر داشته باشد.
زن مبهوت مانده بود. درونش غوغایی برپا بود؛ گویی دریایی طوفانی را در سینه‌اش حبس کرده بودند. با خود می‌اندیشید اگر این کودک به دنیا بیاید، سرنوشتش چه خواهد شد؟ آیا او نیز باید همان روزگار تلخی را تجربه کند که دو فرزند دیگرش تجربه کرده بودند؟ آیا قرار بود کودکی دیگر در سایه‌ی آن هیولا بزرگ شود؟
به سقط فکر کرد. با خود می‌گفت شاید با نیاوردن این کودک به چنین جهانی، بتواند حق مادری را در حقش ادا کند؛ شاید نجات دادنش از زندگی‌ای که پیش رو داشت، آخرین مهربانی او باشد.
ناگهان خود را بر تخت مطب یافت. لحظه‌ای به خود آمد. ترسید. با خودش گفت: «من دارم چه می‌کنم؟ می‌خواهم جان کودکی را بگیرم که هنوز حتی فرصت دیدن جهان را نداشته؟»
نتوانست.
از آنجا گریخت و تصمیم گرفت کودک را نگه دارد؛ بی‌آنکه بداند چه روزهای دشواری در انتظار هر دوی آن‌هاست.
کودک به دنیا آمد و بزرگ شد؛ در کنار مادر و همان هیولا.
روزهای زیادی را دید که سهم هیچ کودکی نبود. کودکی نکرد، از بسیاری چیزها گذشت و زودتر از موعد با تلخی‌های جهان آشنا شد. اما در تمام آن سال‌ها، مادر برایش باارزش‌ترین دارایی دنیا بود؛ تنها پناهش.
و پناه مادر نیز همان کودک شد.
آن دو به یکدیگر قدرت تحمل روزگار را می‌دادند. با هم می‌گریستند، با هم می‌خندیدند و گاهی، با تمام ترسی که در وجودشان ریشه دوانده بود، در برابر هیولا می‌ایستادند.
بگذارید از هیولا نیز بگویم؛ موجودی که گویی هیچ نقشی را از زندگی خود جا نگذاشته بود، جز آنچه باید در حق خانواده‌اش انجام می‌داد. برای دیگران پدر می‌شد، برای زنان دیگر همسر و تمام عقده‌ها و کمبودهایش را بر سر همان کسانی خالی می‌کرد که باید پناهشان می‌بود.
کودک قصه‌ی ما بزرگ و بزرگ‌تر شد؛ اما هرچه بزرگ‌تر می‌شد، خستگی نیز در وجودش ریشه‌دارتر می‌شد. خسته بود، بسیار خسته؛ اما نمی‌توانست مادرش را ترک کند. نمی‌توانست جهان او را از آنچه بود، سیاه‌تر کند. انگار محکوم به ماندن بود؛ درست همان‌طور که مادرش سال‌ها پیش محکوم به ماندن شده بود.
مادر مانده بود و ساخته بود؛ برای فرزندش هم مادر بود و هم پدر. نمی‌گذاشت کمبودی احساس کند. نمی‌پوشید تا او بپوشد، از سهم خودش می‌گذشت تا فرزندش چیزی کم نداشته باشد. گویی تمام آنچه از زندگی برای خودش نخواسته بود، در آرزوی خوشبختی فرزندش خلاصه می‌شد.
آن دو یاد گرفتند با هم زندگی کنند؛ با هم زمین بخورند و با کمک یکدیگر دوباره برخیزند. یاد گرفتند در میان تمام تلخی‌ها، برای هم پناه باشند.
اما چه کسی می‌تواند سال‌هایی را که از دست رفته‌اند، به آن‌ها بازگرداند؟
نه جوانی مادر دیگر همان جوانی بود و نه کودکی فرزند، کودکی.
هر دو بهای زندگی با یک نفر را پرداخته بودند؛ کسی که قرار بود تکیه‌گاهشان باشد، اما به سنگین‌ترین بار زندگی‌شان تبدیل شد.
و شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه گاهی یک نفر می‌تواند آن‌قدر از زندگی دو انسان سهم بردارد که آن دو، سال‌ها بعد تازه متوجه شوند چه چیزهایی را هرگز زندگی نکرده‌اند.
اما من پایان این داستان را هنوز تمام‌شده نمی‌دانم.
شاید روزی برسد که هیولا تمام قدرتش را از دست بدهد؛ روزی که در گوشه‌ی تخت، ناتوان از انجام کارهایش، چشم به راه کمک دیگران بماند.
و آن روز، مادر و فرزند دیگر آن دو انسان سال‌های دور نباشند؛ همان‌هایی که تمام عمرشان را صرف مراقبت از او کردند.
شاید سخت باشد. شاید روزهای دشوارتری در انتظارشان باشد. اما این بار قرار نیست تمام زندگی‌شان را به پای کسی بریزند که سال‌ها از آن‌ها زندگی گرفت.
آن دو از پس این روزها نیز برخواهند آمد؛ چرا که سال‌هاست به جای زندگی کردن، تنها زنده ماندن را تمرین کرده‌اند.
و شاید روزی، پس از تمام این سال‌ها، بالاخره نوبت زندگی کردنشان برسد. پایان، هنوز نرسیده است..
