باز هم مغزش بیرحمانه فرمان بازگشت را صادر کرد؛ تبعید از جهانِ نرم و بیصدای خواب. از پناهِ تاریکی به روشناییِ سرد صبح.
چشمانش را با اکراه گشود؛ بیدار شدن شبیه خیانت بود به رؤیایی که هنوز گرمای آغوشش روی شانههایش مانده بود. پلکهایش سنگین بود، نه از خواب، از خستگیِ زندگی. از بازگشتن به واقعیتی که هر صبح، بیمقدمه و بیرحم، روبهرویش قد میکشید.
زندگی آنقدر بر او سخت گرفته بود که حتی کابوسهای شبانهاش هم رنگ آرامش داشتند. در تاریکی خواب، هیولاها فقط میترساندند؛ اما در روشنایی روز، حقیقت آرام و بیصدا زخم میزد.
او دلتنگ بود.
دلتنگِ کسی که هشت سال، نفسهایش با او گره خورده بود. دلتنگی مثل دستی نامرئی گلویش را میفشرد و مجال نفس کشیدن نمیداد.
بارها وسوسه شده بود همهچیز را تمام کند، فقط برای اینکه دوباره کنار عزیزش بنشیند. اما نمیتوانست. هنوز کاری ناتمام داشت.
به عکس پسر خیره شد؛ دلش ناگهان خالی شد، ناگهان پوچی زیادی درونش را فرا گرفت. بلند فریاد کشید؛ فریادی که تمامی نداشت، فریادی از سر دلتنگی که پایانی نداشت، بلند، بیپایان، از جنس تمام لحظاتی که دیگر کنار او نبود.
بلند شد از تخت و به سمت آشپزخانه رفت و چاقویی در دست گرفت. آن مرد را میشناخت؛ همان که نور چشمانش را خاموش کرده بود.
باید انتقام همسرش را میگرفت و بعد برمیگشت کنار او، دوباره در آغوشش میگرفت، بوی او را میکشید و دوستش میداشت.
همان لباسی را پوشید که پسر دوست داشت، همان عطری را زد که پسر برای سالگرد هشت سال کنار هم بودنشان گرفته بود.
الان دقیقا روبهروی همان مرد همانی که عشق پاک و معصومشان را خاموش کرد ایستاده بود. مرد ترسیده بود زیرا میدانست هیچ چیز خطرناکتر از انسانی نیست که امیدش را از او گرفته باشند. پس همانطور ثابت ماند تا دختر انتقامش را بگیرد.
در حالی که همه در حال جیغ و فریاد بودند، دختر با صدایی بلند میخندید و قهقهه میزد خندهای که پر از درد و خشم بود، خندهای که ماه ها ساکت مانده بود.
در آخر همان چاقو را در قلبش فرو کرد. باید برای پسر تعریف میکرد همه اینها را تعریف میکرد.