جدال

در همان پارک نزدیک خانه، در پاتوق همیشگی‌اش نشسته بود و بازی کودکان را تماشا می‌کرد. به دل‌مشغولی‌های کوچکشان لبخند می‌زد و گاهی آهی می‌کشید.

سردش شده بود. تپش قلبش کمی آرام‌تر از پیش شده بود، اما دردِ  قلبش همچنان همان بود. از رفتن به خانه می‌ترسید. دلش نمی‌خواست دوباره به میدان جنگ برگردد؛ اما ناچار بود.

در راه خانه، دوباره همان اندیشه‌های همیشگی به سراغش آمدند و او را با خود به دنیای دیگری بردند. به این می‌اندیشید که چه بار سنگینی بر دوش دارد، چقدر خسته است و چقدر تنها. دلش تنها کمی آرامش می‌خواست؛ زندگی‌ای بی‌دغدغه، بی‌هراس و دور از جنگ.

تمام این رنج‌ها و سختی‌هایی که ناچار به گذراندنشان بود، بر او تحمیل شده بودند. هیچ‌کدام را خودش برنگزیده بود؛ هیچ‌کدام خواسته‌ی او نبودند. کاش می‌توانست، حتی برای اندکی، از غمی که تمام وجودش را فرا گرفته بود کم کند.

اندیشه‌هایش را کنار زد و ناگهان دید درست جلوی درِ خانه ایستاده است.

دلش نمی‌خواست وارد شود، اما چه می‌شد کرد؟ این هم انتخاب او نبود.

وارد خانه شد. به اتاقش رفت، روی تخت دراز کشید و چشم‌هایش را بست.

این بار اما دیگر بیدار نشد.

چشم‌هایش را باز نکرد. آرام خوابید و برای همیشه در آرامشی بی‌پایان فرو رفت.

او نیرومند بود؛ چون باری سنگین‌تر از وزن خودش را سال‌ها بر دوش کشیده بود.

اما قلبِ کوچکش دیگر توانِ کشیدن آن بار را نداشت.

پایان