صدای دل‌نشین موج‌های خشمگین دریا ذهنش را خاموش کرده بود.
اولین بار بود که بدون فکر کردن به مشکلاتش، در سکوت به افق و تلاطم دریا خیره می‌شد. هوا سرد بود و باران تازه تمام شده؛ بوی نم و سوز دریا فضای ساحل را پر کرده بود.
ناگهان صدای آشنایی ذهنش را از آن خلأ بیرون کشید. برگشت؛ خودش بود. تعجب نکرد که چگونه پیدایش کرده، چون همیشه او را پیدا می‌کرد؛ همیشه به دادش می‌رسید و حتی وقتی دختر از خودش هم بی‌خبر بود، کنارش بود. مرد از صندوق عقب ماشین پالتویی بیرون آورد، نزدیک آمد، پیشانی‌اش را بوسید و آرام پالتو را بر شانه‌هایش انداخت. لرزش تن دختر همان لحظه فرو نشست. نه از گرمای پالتو، بلکه از گرمای همان بوسه.
هر دو مدتی در سکوت به افق خیره ماندند؛ گاه با نگاه چیزهایی را به هم یادآوری می‌کردند که گفتن نمی‌خواست.
خورشید جای خود را به ماه داد. مرد برخاست، کمی هیزم و وسایل آتش از ماشین آورد و چند دست لباس نو هم برای دختر. لباس‌ها را با لبخند تحویلش داد. دختر بی‌درنگ به سمت ماشین رفت تا از لباس بلند و سفیدش رهایی یابد. شعله‌های آتش با حرص زبانه می‌کشید و آن لباس عروس رنگ‌باخته را بلعید. دختر نگاهش را از آتش گرفت و به چشمان مرد دوخت؛ هر دو لبخند زدند، لبخندی لبریز از رهایی.
نه دختر تاب زندگی با مردی را داشت که هرگز دوستش نداشت، و نه آن پسر توانِ دیدن غمِ او را.
دختر مطمئن بود که پدر روزی او را خواهد بخشید. بی‌خیال گذشته، دستان پسر را گرفت و از ساحل دور شدند؛ به سوی آینده‌ای که نخستین بار، خودش انتخابش کرده بود.
