در یکی از روزهای سرد زمستان، در شبی از سال که سردترین شب بود و همه مشغول وقتگذرانی در خانه، در کنارِ یکدیگر و گرم کردن خود بودند،
او تک و تنها کنارِ همان دریاچهی کهنه نشسته بود و مشغول تماشای آن و یادآوری یادهایش بود.
کاملاً همهجای بدنش بیحس شده بود، آنقدر بیحس که حتی وقتی قطرههای اشک بر چهرهاش جاری میشد، آن را حس نمیکرد؛
اصلاً نمیدانست که چهرهاش غرق در اشک است.
همانگونه که زانوهایش را در آغوش گرفته بود، پخش بر زمین شد؛
امشب، شبی بود که باید گذشته را رها میکرد.
او ساعتها بود که با خودش کلنجار میرفت، اما هر بار نمیتوانست و فریادی از خشم و اندوه میکشید.
ولی افسوس، هر چه فریاد میزد نه خشمش و نه دلتنگیاش فروکش میکرد.
آن خاکستر، تنها چیزی بود که از او مانده بود، و نمیتوانست از آن نیز بگذرد.
این خشم سالها در درونش رخنه کرده بود، از همان روز که میتوانست بماند، صبر کند و همهی کژفهمیها را آشکار سازد،
اما نماند، به همهچیز پشت کرد و رفت.
همان روز که پسر تا نزدیکهای بامداد جلوی درِ خانهاش منتظر ماند و او در را نگشود.
پسر هم به همان دریاچه رفت، همانجا که با هم شنا را آموخته بودند و آخرِ هفتههایشان را در آنجا میگذراندند.
آنقدر ذهنش درگیرِ دخترِ داستانِ ما بود که یادش رفت دما بدنش از شدت سرما پایین میرود،
و اینگونه از جهان، از دختر دل برید…
آری، از همان روز، دخترِ داستانِ ما خشمگین، غمگین، پشیمان و شگفتزده شد
که چگونه زندگیاش تنها در چند لحظه، و در یک شب، نابود شد.
هر چه کوشید همهچیز را با همان خاکسترها رها کند و برود پیِ زیستنی تازه و آدمی نو از خود بسازد،
دلیلی برای ماندن نیافت.
چرا که جهان را تیره میدید
او خورشیدش را از دست داده بود، و جهان برایش بیفروغ و بیجان بود.
برای چه و برای که باید ادامه میداد؟
ترجیح داد همانجا، همهچیز را به پایان برساند،
شاید توانست برای لحظهای، خورشیدش را باز یابد…
پایان