از بچگی دوست داشتم نویسنده بشم، از علاقه ام همین قدر بگم که از کلاس دوم یا سوم دبستان، داستان هایی که میخوندم رو به زبون خودم بازنویسی میکردم?
الان میدونم که اینجا میتونم داستان هام رو بنویسم، با این تفاوت که بازنویسی نیست و چیزایی که دیدم و شنیدم رو میخوام بنویسم
پس بریم سراغ اولین قسمت داستان...

داشت با خودش فکر میکرد که چرا انقدر به تقارن اجسام و وقایع دقت داره و اگه گفته ها درسته و خدا کامله، چرا به تقارن بها نمیده؟!
مثلا چرا نیمه بالایی زمین و نیمه پایینی یک شکل نیستن؟ چرا صورت آدم ها صد در صد قرینه نیست؟ چرا اندام های داخلی دقیقا قرینه نیستن؟ و چرا مثلا قلب سمت چپ سینه است اما سمت راست سینه خالیه؟ و کلی چرا های دیگه
این فکر ها کلافه اش میکرد... سرشو سریع تکون داد بلکه این فکر ها رو از سرش دور کنه اما یه مرتبه یادش اومد تاریخ تولدش هم چه توی ماه و چه توی فصل ایجاد قرینگی نمیکنه، چه برسه به سال و قرن
بلند گفت: اصلا کی میدونه دنیا از کی شروع شده و کی تموم میشه که بخواد دقیق وسط تاریخ به دنیا بیاد؟! همین ک نیمه های پاییز به دنیا اومدم و آلرژی فصلی کم شده خودش موهبتیه?
خاطرات دبستان توی ذهنش می چرخید که وقتی سوال میدادند "یک عدد سه رقمی بنویسی که رقم یکان آن فرد باشد" همیشه ارقامی رو انتخاب میکرد که کامل قرینه باشن مثل ۵۷۵، ۷۵۷، ۷۱۷ یا ۷۸۷ و... و سعی میکرد جوری بنویسه که اگر برگه اش رو از روی رقم وسط تا میزدن، کاملا منطبق باشه
چه روزگاری بود...
اسم بیمارستان یا ساعت دقیق تولدش رو یادش نمی اومد ولی همه میگفتن از اون نینی تمیز تپلی ها بوده که تا چشم باز کرده بنا رو بر گریه گذاشته
همه اقوام دور و نزدیک از این که هیچ وقت نتونستن آرومش کنن کلی خاطره تعریف می کردند گویا تا ۳ سالگی همین داستان بوده
هر چی فکر کرد نتونست اون نقطه ای که تبدیل به موجودی مظلوم و بی صدا شد رو پیدا کنه؛ ناراحت بود که سال های زیادی نتونسته بود حقش رو بگیره یا حتی حرفش رو بزنه
یه دوست مشاور بهش گفته بود: ببین تبدیل شدی به میخ
+ میخ؟! یعنی چی؟!؟
× یعنی تو سری خور شدی و کل شخصیتت بستگی به میزان ضربه ها داره... از خودت چیزی نداری
شاید این مکالمه چیزی بود که لازم داشت تا به خودش بیاد... حداقل پیش خودش فکر میکرد که دیگه میخ نیست
باید از دوستش میپرسید که آیا هنوز هم یه میخه یا شخصیتش درست شده؟!