شنیده بود که حتی قبل از اینکه زبون باز کنه توی خونهی حیاط دار و بزرگی که اولین خونه پدری محسوب می شده، دزد بهشون میزنه
آقا دزده وقتی که خودش و مامان توی خونه تنها بودن تشریف میاره و تمام طلا های مامان و یه سری وسایل رو میدزده و مامان هم حسابی می ترسن و میگن دیگه توی اون خونه نمیمونن
همین میشه که یه مدتی خونه مامان گلی و پدر جون میمونن تا وقتی که بابا بتونن ساختمان جدید رو بسازن تا با مامان جان و عمه جان برن خونه جدید
خاطرات زیادی از خونه مامان گلی توی ذهنش هست که عمدتا قشنگن
خونهی دو طبقه حیاط دار، وسط حیاط یه حوض مستطیلی که اون موقع خیلی بزرگ به نظر می رسید، سه تا باغچه که همیشه سر سبز بودن با دوتا درخت سرو، اتاق خیاطی ته حیاط، تاب سفید رنگی که فقط بهار و تابستان وصل میشد و با هزارتا شرط اجازه میدادن باهاش بازی کنه
بچه اول بود و همه بسیار ذوق داشتن و حوصله اشون زیاد بود. یه جورایی اسباب بازی خاله و دایی و عمه و سایر اقوام شده بود و عزیز دل مامان بزرگ ها و بابابزرگ بود... کلی خاطره از اون روزها داره
مثلا
هر روز صبح و عصر وقتی که پدرجون میخواستن برن مطب بلند صداش میکردن و یه مکالمه تکراری با ذوق دو طرف تکرار میشد
× مَهرو خانمه؟
+ بله
× مغزِ بادومه؟
+ بله
× بیا بغلم بابا
و یا خودش میرفت پایین و میپرید بغل پدرجون، یا مامان و بابا میبردنش پیش پدرجون و یا پدرجون که حسابی سرحال شده بودند پله ها رو بالا میاومدن و بغلش میکردن
یه بار توی دویدن به سمت پدرجون، از پله ها افتاده بود و کل راه رو به عبارتی ۱۵ تا پله رو عین کدو قلقله زن، قل خورده بود و رفته بود پایین
از اونجایی که همه نینی تپل دوست داشتن همیشه کلی خوراکی های خوشمزه و جذاب در دسترسش بود و هیچ منعی نداشت

...چه قدر عجیب که می شه با یه سری خاطرات هم خندید و هم گریه کرد...
تقریبا ۳ سالش بود که خونه جدیدشون آماده شد و اسباب کشی کردن، هیچ چیز خاصی از اسباب کشی یا مراحل ساخت خونه یادش نبود
فقط اینو میدونست که از حدودای سال ۷۷ تا همین امروز توی یه ساختمان سه طبقه با مادرجان و عمه جان همسایه شدن و این موضوع هم خیلی خوب بود و هم خیلی خوب نبود...