من،منم؟؟

صبح، صبحه، شب، شبه، ظهر ، ظهره.....

متوجه شدید؟؟؟ هرچیزی فقط خودشه..... واقعا هست؟؟ شاید سوال احمقانه ای به نظر بیاد، ولی هرچیزی واقعا خودشه؟؟؟

بعضی وقتا حس میکنم هیچ چیز دقیقا خودش نیست، من دقیقا من نیستم، میدونید جمله مورد علاقه من تو کتابام چیه؟؟ ی کتاب دارم به اسم «لم یزرع» ی بار دو صفحشو خوندم جذب نشدم بهش تا حدود چند ماه بعد حتی بازش نکردم، ی کتاب دیگه هم دارم که اونم حتی نگاه نکردم، لم یزرع یعنی زمینی که هیچ چیز در آن نمیروید، کتاب مورد علاقمه.....

راجب پسری به اسم سعدون، سعدون یعنی خوشبخت ( دقیق نمیدونم) راجب پسریه که خوشبخت نشد.....

واقعا سعدون ، سعدون بود؟؟؟ آیا خوشبخت، خوشبخت بود واقعا؟؟

قشنگ ترین جملش، جمله ای بود که آخر کتاب نوشته بود( و همین بود که بود ،و هیچ کاری اش هم نمیشود کرد) خیلی جالب بود، همه جا میگن تو انتخاب اسم برای بچه دقت کنید چون ایندشو می‌سازه ولی این کتاب دقیقا برعکسش بود، تا حالا ندیدم کسیو که این کتاب رو خونده باشه، تا حدی که بعضی اوقات احساس میکنم همین یدونه از این کتاب وجود داره که اونم دست منه، خط داستانی منظمی نداره، از آینده به گذشته، از گذشته به اینده، از وسط به اول، از اول به وسط، تنها چیزی که سر جاشه داخل این کتاب پایانشه......

کل کتاب دقیقا برعکس جمله آخرشه..... حالا واقعا همین بود که بود؟؟؟

میدونم حرف حوصله سربری میزنم، ولی حتی من ، من نیستم، بعضی اوقات احساس میکنم دو نفرم، مثلا با کلی انرژی با همه گرم میگیرم و وقتی از جمع میام بیرون با خودم میگم خوب دیگه حالا که با همه خوب بودم وقت یه پایان تراژدیک..... خفه شو ( این صدای اون یکی آدم داخل مغزمه)

خوب اصلا چی داشتم میگفتم؟؟

عاها.... همه چیز دقیقا خودشه؟؟؟ خیلی اوقات احساس میکنم همه به طرز عجیبی داخل یه نقشی فرو رفتن، هیچکس انگار خودش نیست، انگار وسط ی تاتر بزرگ زندگی میکنم، ی تاتر بدون پایان، اونجایی که احساس میکنم ی نفر روی واقعیشو بهم نشون داده ، دقیقا همونجا میفهمم حتی اونم دروغه.....ولی دیگه ریز ریز دروغا و تک‌تک نقشهایی که بلده توشون فرو بره رو حفظم، میبینمش و حس تنفر میکنم، از اون نه ها، از خودم......

حالا با این حرفایی که زدم، شما، واقعا شمایید؟؟ یا شماهم بازیگرای این تاتر بزرگید؟؟

من خودم به شخصه یکی از بازیگرای اینجام :)