همه اهالی را در میدان بزرگ شهر جمع کردند و نفری یک کلنگ گذاشتند توی جیبشان. گفتند هدیه ای است از طرف شهردار. میتوانید با آن هر شب گوشه حیاطتان را کلنگ بزنید تا کم کم در آن درختی، گلی، سبزه ای چیزی بکارید. شاید هم بخت با شما یار بود و گنجی هم یافتید. گفتند شهر سالسان با همین کلنگها به ثروت زیادی رسیده است. مردم باور کردند و موقع پراکنده شدن از میدان، همه کلنگهایشان را محکم توی دستشان گرفته بودند و لبخندهایشان حتی از انتهای شهر هم دیده میشد.
هرشب از همه شهر صدای ضربه های کلنگ به گوش میرسید. گفتگوهای مردم عوض شده بود. دیگر مردم درباره اوضاع شهر، فلان تصمیم شهردار، کم آبی و مشکلات اخیر حرف نمیزدند. حرفها همه حول کلنگها میچرخید. بعضی ها پنهان از دیگری تا صبح بیدار میماندند تا زودتر به ثروت برسند. بعضی ها رفته بودند عین همان کلنگ ساخته بودند تا با سرعت بیشتری پیش روند. همه فقط به یک چیز فکر میکردند و ان هم زدن کلنگ بیشتر بود.
کسی امشب را پیش بینی نمیکرد. همه چیز مثل شبهای قبل به نظر میرسید. ماه همان جای همیشگی اش بود، فقط کمی آنورتر. هوا همانگونه بود، فقط کمی سردتر. جیرجیرکها مثل قبل جیرجیر میکردند، فقط کمی بلندتر. تنها تفاوتی که داشت ضربه آخر کلنگ بود که معلوم نشد از کدام خانه زده شد. ضربه آخری که خورد روی گسل و کل شهر را خراب کرد. حتی خانه شهردار را.
