محبوبم، سلام
در مستراح بودم که دلم خواست برایت نامه بنویسم.(مرا برای اینکه اولین نامه ام را با این کلمه شروع کردم ببخش.) معمولا انجا فکرهای بهتری به سرم میزند. گاهی فکرهایی که نیاز به خلوت بیشتری دارد را با خودم به انجا میبرم. الحق، جواب هم میدهد.
ساعت حدد سه است و هنوز ناهار نخورده ام و خب این مساله ممکن است در انچه برایت مینویسم اختلال ایجاد کند ولی در دوست داشتنت هرگز. خانه انقدر ساکت است که صدای حرکت اسید در معده ام را هم میشنوم. همه خوابند. چند ماهی است که به خاطر بی‌پولی به این خانه آمده‌ایم. همه در یک فضای ۲۴ متری دراز به دراز افتاده‌اند. و حضور این تعداد آدم نزدیک در این فضا آزارم میدهد. این هم ممکن است در آنچه برایت مینویسم اختلال ایجاد کند ولی باز هم در دوست داشتنت هرگز.
بوی غذایی که بار گذاشته ام خانه را گرفته و خب کاش اینجا بودی تا در این بوی گرم باهم شریک میشدیم.
در همان مستراحی که فکر نوشتن نامه برای تو به سرم زد، فکر یکی از دوستان دوران راهنمایی ام هم توی سرم امد. صالحه. مطمعن نیستم فکر کدامتان اول امد.
خیلی برایش نامه مینوشتم. هر روز همدیگر را در مدرسه می‌دیدیم ولی بازهم برای هم نامه مینوشتیم. نه اینکه خیلی باهم صمیمی باشیم ها، نه. فقط چون از خندیدنش موقع خواندن نامه ام خوشم می امد. خیلی خوشم می امد. مثل من دندانهای بزرگی داشت. سفید بود و از هر چیزی بزرگش را داشت. دهان بزرگ. چشمان و بینی بزرگ. ابروها ی پهن و مشکی و دستهای تپل. پدر و مادر نداشت و با عمویش زندگی میکرد. من خانواده عمویش را دیده بودم . هیچ شبیه صالحه نبودند. به کل فرق میکردند. صالحه خیلی مهربان و خوش خنده و قشنگ بود. ولی دخترهای عمویش زشت و بداخلاق بودند.
ادم یاد سیندرلا و اناستازیا می افتاد. باور کن. فقط اخرش مثل داستان سیندرلا شاهزاده ای نیامد. که خاک بر سر همه ان شاهزاده های بی لیاقتی که او را با خودشان نبردند. اخرش رفت بامیان. میگفتند انجا معلم شده. دیگر رنگ صورتش سرخ و سفید نیست و خیلی نمیخندد. این اخرین خبرهایی است که از او دارم. دیگر نمیدانم چه شد. نمیدانم چه میشود که ادم دیگر از دوستی که انهمه بهم نامه میدادند و خنده هایش را دوست دارد خبری نمیگیرد. شاید چون از اینکه در خبرها هی خنده های او کم و کمتر شود میترسد. شاید.
ولی دعا میکنم که اینطور نباشد. صالحه قبل رفتن یک عکس هم از خودش به من داد. که توی البوم مدرسه ام گذاشتمش. حالا هر وقت فرصت شد که توی بغلت دراز بکشم و باهم البومها را ورق بزنیم. عکس صالحه را هم نشانت خواهم داد. اگر عکسش را ببینی حتما حرفهای مرا تایید خواهی کرد. میدانم.
