بار اولی بود که میرفتم کابل. یادم نیست برای چه کاری مامان من را با خودش برده بود. چون راستش من خیلی به کارهای بزرگ اهمیت نمیدهم. مدام چیزهای کوچک حواسم را پرت میکنند.
قبل از آن دورترین جایی که رفته بودم خانه ی دایی احمد بود که نیم ساعت با ما فاصله داشت. خنده از روی لبم برداشته نمیشد و توی دلم فش فشهای بزرگ روشن کرده بودند.کلی تلاش کردم که توی مسیر خوابم نبرد تا خدای نکرده چیزی را از دست ندهم اما گمانم خوابم برده که تنها چیزی که یادم می آید خانه شیما است. شیما یک لباس یکسره تنش کرده بود که از آن ستاره های رنگی اویزان بود. راه که میرفت ستاره هایش شرنگ شرنگ صدا میداد. و من دلم میخواست او مدام دست و پایش را تکان دهد، راه برود، بدود تا صدای لباسش هیچ وقت قطع نشود. او یک صندوق بزرگ عروسک هم داشت. از همان اول که رسیدیم تا قبل آمدن همانجا نشستیم و با عروسکهایش بازی کردیم. حتی نفهمیدم کی شب شد و چه وقت و چگونه برگشتیم.
می دانم. هر کس دیگری جای من بود پاهایش را به زمین میکوبید و میگفت الا و بالله باید خانه شیما بمانیم. دعا میکرد شهرشان سیل بیاید یا زلزله خانه شان را خراب کند تا بتواند تا اخر عمر آنجا بماند. کنار عروسکهای شیما. اما من فرق میکردم. من خوب بلد بودم چگونه طعم چیزهای شیرین را برای خودم حفظ کنم. بلد بودم چگونه خوشی ها را توی دهانم نگه دارم که هیچ وقت اب نشوند. گمانم برای همین بود که سر یکی از عروسکهای شیما را یواشکی جدا کردم و با خودم به خانه آوردم.
حالا هر بار به آن عروسک که با بی بی برایش بدن هم درست کردیم نگاه میکنم یاد ان روز می افتم. یاد برق ستاره های لباس شیما توی مردمک چشمانم . یاد صدای مامان که مدام از اتاق دیگر میگفت آرامتر بخندین. بنظرم شیما خوشبخت بود. و من دلم میخواست شبیه شیما شوم.
