سیلی دوم

ظهر پنج شنبه است و آفتاب تا دیوارهای حیاط پایین آمده. دلم میخواهد آفتاب نرود. هیچ وقت نرود. و نازنین که آمده خانه مان تا باهم مشق بنویسیم، هر چه زودتر برود پی زندگیش. قرار بود من بروم خانه شان ولی زد زیرش. گفت تو مجبوری رضا را هم بیاوری. او هم که همیشه گریه میکند و آب دماغش راه می افتد. اینجوری همه جا را به کثافت میکشد و مادرم عصبانی میشود.

راست میگفت رضا تمام سال سرماخورده است. پایین دامنم از پاک کردن بینی اش یا خیس است یا کپک زده. حق هم دارد. آهن هم که باشی در این خانه از سرما ترک میخوری.

دیشب هم باران تندی باریده بود و نزدیک بود سقف روی سرمان خراب شود. مجبور شدیم تشت ها و قابلمه ها را ردیف کنیم تا آب زندگی مان را نبرد.

نازنین تا آمد دفترش را پهن کرد و تند تند شروع کرد به نوشتن مشقهایش. من هم یک تکه نان خشک دست رضا دادم تا دیگر سمت دفتر و مدادمان نیاید.

هنوز یک صفحه ننوشته بودیم که دیدم رضا سرخ شده و سرفه میکند. محکم به پشتش زدم. پاک کن از توی دهانش افتاد و صدای گریه اش بلند شد. سریع بغلش کردم تا ارام شود ولی گریه اش قطع نمیشد.

از صدای" چیکار میکنی توله سگ" فهمیدم که بابا بیدار شده. کاش بیدار نمیشد. کاش هیچ وقت بیدار نمیشد. با عصبانیت امد سمتم و زیر کتکم گرفت." یه بچه دو ساله رو نمیتونی اروم کنی؟ " من ولی چشمم به نازنین بود که داشت به من نگاه میکرد. بابا سیلی میزد. من چشمم به نازنین بود. لگد میزد. من چشمم به نازنین بود. وسایلش را تند تند جمع کرد و بدون خداحافظی رفت. حتما فردا که برویم مدرسه برای همه تعریف میکند. گر گرفتم. نمیدانم از خجالت بود یا از سیلی دومی که به صورتم خورد.