من امروز یک تصمیم مهم گرفتم. من تصمیم گرفتم یک بزغاله بخرم. شاید هم بره. حتی شاید هر دو. من حتی تصمیمم را با مامان مطرح کردم و یک ویدیو از بزغاله های یک پسر چوپان به او نشان دادم که مامان از من پرسید میخواهی با او ازدواج کنی؟ ولی من حواسم به بزغاله ها بود و جوابش را ندادم.
مامان گفت اگر حوصله ی شیطنت داری بزغاله بخر. وگرنه بره. من خودم فکر میکنم بزغاله ها را بیشتر دوست داشته باشم ولی خب بره ها هم قشنگند.
مامان قول داد هر وقت این بیماری لعنتی تمام شد به یکی از ان شماره هایی که روی کوچه خیابانها زده "گوسفند زنده" زنگ بزنیم و یکی که از همه خوشکل تر است را انتخاب کنیم.
ولی میدانید مساعل زیادی هست که من باید به انها فکر کنم. مثلا اینکه دختر باشد یا پسر. اسمش را چه بگذارم؟ معلوم است خب. نمیشود که بزغاله صدایش کنم. این کار حتما ناراحتش میکند. خب راستش در مورد اسم پسر یک فکرهایی کرده ام. یحیی و اسحاق. قشنگ نیستند؟ ولی راستش را بخواهید یک نگرانی دارم. شما فکر نمیکنید اگر بزغاله صدایش کنم همان بزغاله بماند ولی اگر یحیی یا مثلا اسحاق صدایش کنم دلش بخواهد زودتر بزرگ شود تا اسمش به او بیاید؟ وای من هیچ دلم نمیخواهد بزعاله ام بز، یا بره ام گوسفند شود. اینها مرا خیلی نگران میکنند.
من به محل زندگیش هم فکر کرده ام. و از مامان هم سوالاتی پرسیدم. گفتم اگر با خودمان توی خانه زندگی کند چه؟ مامان میگوید فکر نکند که بزغاله ها بتوانند بفهمند کجا پی پی کنند. ولی من فکر میکنم میتوانم به او یاد بدهم چجوری اینکار را در یک جای مشخص انجام دهد. نهایتش اینکه با هم میرویم پشت بام زندگی میکنیم دیگر. او هم احتمالا از انجا خوشش بیاید.
من حالا دیگر خیلی به بزغاله ام فکر میکنم. لطفا هر وقت خریدمش این را به او بگویید. حتما بعد از شنیدنش کلی بالا و پایین خواهد پرید.