هفته گذشته در یک روز دوبار به من تجاوز شد.
برای کاری باید به کلانتری محلمان میرفتم و نامهی پلمپ شدهای را تحویلشان میدادم. اولین باری بود که پایم به کلانتری باز میشد. نه راستش، دومین بار. ولی شما فرض کنید اولین بار. باور کنید تمام احساسش شبیه اولین بارها بود. گنگ، ترسناک، غریب، نو. سربازی که پشت اتاقک شیشهای نشسته بود نامهام را به معاون پیشگیری داد. وارد اتاقش که شدم یک مرد دیگر هم کنار میزش ایستاده بود. من هم منتظر ایستادم تا نامهام را باز کند و بگوید چه کنم. معاون داشت همینطور که گاهی به من و گاهی به آن مرد نگاه میکرد گفت" کسشعر میگه مرتیکه. میگه دوستم سوار موتور بوده ولی الان نمیدونم کجاست. معلومه کسشعر میگه دیگه." مثل اینکه خیلی هم میگفته چون زیاد تکرار کرد. این تکرار داشت آزارم میداد. ناراحت شدم. کمی هم عصبانی. ولی به روی خودم نیاوردم. گاهی حتی به او نگاهی میکردم که مثلا "مهم نیست من خیلی از این حرفا شنیدهام. اینکه چیزی نیست. ما که باهم این حرفهارا نداریم. راحت باش. من هم مثل مرد کناریت. چه فرقی میکند." ولی فرق میکرد و چیزی نگفتم. روی نامهام چیزی نوشت و مرا به اتاق اطلاعات ارجاع داد. تشکر کردم و به سمت اتاق اطلاعات رفتم.
اتاق شلوغ بود. مردی که پشت میز نشسته بود داشت تلفنی کار یک خانوم را راه مینداخت. عجب کارمندی! بهبه. گاهی با خانومی که روبروی میزش ایستاده بود هم شوخی میکرد. ظاهرا داشت کار همه را راه مینداخت. چه خوشرو! کار من را پرسید. نامهی باز شده را نشانش دادم. مشکلم را گفتم. نامهام را گذاشت روی میز و کار بقیه را راه انداخت. اتاق خالی شد. فقط من ماندم. با احترام برخورد کرد. تعارفم کرد بنشینم. همدردی و دلسوزی کرد. گفت کارم راه میندازد و نگران نباشم. لابلای حرفهایش میخواست سوالهای شخصیتر بپرسد. میخواست صمیمیتر رفتار کند. داشتم اذیت میشدم. نگاهش، سوالاتش و لحنش آزارم میداد ولی صدایم و چهرهام مظلوم و قابل ترحم بود. چیزی نگفتم و موقع خارج شدن دوباره تشکر کردم و از اتاق بیرون امدم. وقتی از کلانتری خارج شدم و باد به صورتم خورد فهمیدم چقدر عرق کردهام.