آلوبخارا دوست دارد. هر موقع الهام به جای چیپس و پفک آلوبخارا میخرد یا مامان توی خورشتش آلوبخارا میریزد یاد او می‌افتم. آلوها را جدا میکنم و میگذارم روی سفره. میگذارمشان زیر افتاب تا دانه‌هایش خشک شوند. بعد دانه‌ها را توی یک ظرف شیشه ای نگه میدارم. میخواهم هر وقت صاحب خانه‌ای شدم از آن دانه‌ها بردارم و درختهای آلوبخارایم را بکارم. میخوام هر روز سر سفره برایش در یک ظرف جداگانه آلوبخارا کنار بگذارم. توی آن ظرفهای آبی سفالی. تا برق چشمانش را ببینم. میخواهم وقتی آلوها را با ولع توی دهانش میگذارد به حرکت دستانش، چشمانش و دهانش نگاه کنم. شاید حتی یک دوربین برداشتم و آنها را ضبط کردم.
من میخواهم وقتی بچه‌دار شدم دست یکی از بچه‌هایم را بند کنم به کار آلوبخارا. صادرات و واردات آلو. امیدوارم لیاقتش را داشته باشد. من میخواهم حتی وقتی مادربزرگ شدم توی جیبم یک بسته بزرگ آلوبخارا بگذارم تا وقتی نوه‌هایم سرشان را روی زانویم میگذارند هر چند دقیقه یکبار یک آلو بگذارم دهانشان خیس بخورد تا حسابی کیف کنند. من دلم خیلی چیزهای دیگر هم میخواهد ولی یا قابل گفتن نیستند و یا هم زورم بهشان نمیرسد. الا ای حال بدانید که دلم میخواهد برایش آلوبخارا بخرم و پست کنم در خانه شان.
