خودم را از سقف آشپزخانه با پا آویزان کرده ام. حالا موهایم در چند سانتی فرش است. دقیقا روی سوختگی گرد وسط قالی. تصویر روبرویم را روی پایه های یخچال فیکس کرده ام که بعد از انباری مکان محبوبم است. به آدم احساس خنکی می دهد. آنقدر که آدم حواسش از چگونگی گرم کردن زندگی پرت میشود. دلم میخواست میتوانستم دو آدمک پا دراز و آن زنبور قرمز بی ریخت را هم بیاورم پایین و سروته شان کنم. نمیدانم چه کسی اولین بار ایده ی مسخره اسیرکردن اشیا روی در یخچال را داد؟ بی انصاف حتی نگفته" به تبعیت از رفتار دنیا اشیا را لطفا سروته بچسپانید." ایرادی ندارد بعد خودم زحمتش را میکشم. همه شان را سروته خواهم کرد.
کنار یخچال یک میز چوبی قهوه ای که رویش با قالیچه ی نازک قرمزی پوشانده شده قرار دارد .میز به دیوار پناه گرفته و این تنها نقطه قوت این آشپزخانه است. آدم باید همیشه یک جایی برای پناه گرفتن داشته باشد حالا دیوار نشد یک جای دیگر. بقیه اش همه کابینت است. کابینت های مسخره که حتی یک آدم تویشان جا نمیشود نمیدانم به چه دردی میخورند. هیچ کس فکر تنهایی آدمها را نمیکند.
کاش حداقل یک اجاق زمینی داشتم که گاهی بلالی روی آن آتش میکردم. سروته که باشی بلال خیلی میچسبد.