شیطانُ با دودستم سفت میگیرمش، دیگه نمیزارم از دستم فرار کنه، انگشتامو زنجیر میکنم،من میشم زندان آخرش...
پس از آن چه می شود؟ بخشیده میشوم؟
چه هوای مرده ایست
انگار کسی راه گلویم را بسته است،
نفس کشیدن برایم
سخت شده است
تنها کاری که خوب بلد بودم،
همین نفس کشیدن غیر ارادی بود!!!
که آن هم برایم دشوار شده است.
هر چند،
هوا چه خوب باشد چه بد،
چه سنگین باشد چه سبک،
چه بلد باشیم نفس بکشیم، چه نباشیم،
لحظه ها بدون توقف میگذرد
و این ما هستیم در بند و اسارت
زمان،
و به دور از هر تلاشی برای گریز
از زندانی که خودمان برای خودمان درست کرده ایم،
سنگ های سخت زندگی را
با چکشهای کاغذی خرد میکنیم،
و فکر میکنیم که خرد شده اند!!!
و گاه و بی گاه برای تفریح
آب در هاونگ میکوبیم،
و چه لذتی میبریم!
و ابلهانه میپنداریم
که زندگی میکنیم!
