فردا اخرین روزه ... آخرین روز فروردین .. شاید هم آخرین روز رمضان ... چه تصادف عجیبی! و این تصادف می تواند چه تلخ به ما یاداوری کند که یک ماه را چه عجیب تباه کردیم! این یک ماه، این سی روز، این هفتصد و سی ساعت، این چهل و سه هزااار و دوییست دقیقه را چطور گذراندیم!؟
اگه واسه این دقایق، ساعات و روزها هدف داشتی و حتی تونستی یه قدم به این هدفه نزدیک شی بهت تبریک میگم! حتی یه قدم کوچیک ... یه قدم بینهایت کوچیک که به چشم هیچکس جز خودت نمیاد ... بهت تبریک میگم! بهت تبریک میگم چون شهامت هدف داشتن رو داشتی و داری! شهامتی که خیلی ها ندارن ... بهت تبریک میگم که این قدم، ولو کوچیک، رو برداشتی .. کاری که خیلیا نکردن ... بهت تبریک میگم، از صمیم قلبم بهت تبریک میگم!
و اگه امروزت با دیروزت ... امروزت با یه ماه پیشت برابره .. اگه همونجایی هستی که بودی ... به خودت بیا! به خودت بیا و بفهم چه تلخه تباه کردن یه ماه ... تباه کردن 2628000 ثانیه! و این تباه کردنه وقتی سخت تر میشه که بفهمی یه عده در اون زمانی که تو غافل بودی به هدف شون، به اون حسای خوب و قشنگ نزدیک شدن! و اگه این رو در عمل فهمیدی ... باز هم بهت تبریک میگم... از صمیم قلب!
