نزدیک است ...

می ایستم، نفس، نفس، نفس ... فقط کمی مانده ... به اندازه کمی تقلا ... به اندازه کمی نفس نفس زدن ... می رسم ... می دانم می رسم ... باید بلند شوم ... دوباره ... فقط کمی دیگر .... به انتهایش فکر می کنم ... به حس خوب رسیدن ... به حس خوب نفس عمیق آخرش ... به جای تمام نفس هایی که کشیدم اما نفس نبودن ... به حس خوب راحت شدن ... می گذرم ... از خستگی ام، از بی حوصلگی، از ندای بی اراده درونم که می گوید هیچوقت برای رسیدن دیر نیست ... چرا برای من دیر می شود ... هر لحظه برایم به معنی نگذشتن است، نگذشتن از راحتی ظاهری ام ... هر لحظه برایم به معنی دور شدن است .. به معنی ضعیف شدن ... بلند می شوم ... بلند می شوم و دویدن را از سر می گیرم ...

فقط یک هفته...! یک هفته تا تموم شدن این 40 هفته .. شایدم هم بیشتر ؟! کسی چه می داند ... شاید یک هفته تا تمام شدن این سه سال ... شاید هم این 9 سال ... افسوس که این پایان خود شروعی دیگر است! وقتی به آن حجم از کتاب های دوره دوم متوسطه فکر می کنم،سرم گیج می رود! آزمون 4 ساعته اش را که نگو...آزمونی که سرنوشت 40 ساله ام را رقم می زند ...! یادش بخیر ... انگار همین دیروز بود که پدرم گفت اگر فقط این 7 سال، همین 7 سال به خودت سختی بدهی، لاقل از نظر درس 70 سال خیالت دست کم راحت تر می شود! و چه زود این 7 سال شد 3 سال ... و این 3 سال چند چشم بر هم زدن می خواهد تا هیچ شود...!؟

خسته ام ؟! شاید ... نمی دانم ... اگر همین یک هفته بود خسته نبودم ... اما وقتی به راه بی پایانی که جلویم گسترده است ... وقتی به پایان هایی که خود آغازی دیگرند ... فکر می کنم .. آری، من خسته ام!

اما باید بلند شد ... باید دوید ... باید گذشت ...به نفس عمیق اخرش می ارزد ...