روزهای سختی رو به لحاظ کاری دارم میگذرونم. درآمدم پایین که بود حالا خیلی نامنظم هم شده.
شاید خیلی های دیگه که کارشون توی بخش فرهنگ باشه چه خصوصی چه دولتی دارند همین وضعیت رو تجربه میکنند، اما چیزی که این وضعیت رو تلخ تر میکنه اینه که میبینه ایراد کار کجاست و نمیتونی کاری بکنی.
من پارسال که دیگه از مشاهده سوءمدیریت و کارنابلدی در این مجموعه فسقلی خسته شدم گفتم نمیشه خودم دانش مدیریتی خودم رو ارتقا ندم. شاید نگاه من غلطه. برداشتم این کتاب "مدیریت پروژه برای غیر مدیر پروژه" رو خوندم.

یکی از درسهای بزرگ این کتاب این است: باید مجموعه ای از انتظارات مشترک و قابل اندازه گیری را شفاف سازید. بدون انجام این کار پروژه شانس کمی برای موفقیت خواهد داشت زیرا پروژه ها فقط به افراد و انتظارات آنها بستگی دارد.
این درس بزرگ مربوط به یکی از چهار دستور اساسی در مدیریت پروژه است که مدام از ابتدا تا انتهای کتاب تکرار میشود
احترام گذاشتن
خوب گوش کردن
شفاف سازی
پاسخگو بودن/کردن
ذهنم الآن مملو از تجربیات تلخ کاری به خاطر بی تجربگی مدیران فرهنگی در تعریف کردن یه همکاری "شفاف" هستش.
برای من اگرچه آموزنده بود اما بسیار ناامیدکننده هم بود چون دیدم در محیط کار خودم بعضی موارد رعایت نمیشود یا مفاهیم اشتباه برداشت میشود. هیچ چیزی شفاف نیست و اتفاقا تا جای ممکن همه کارها با پنهان کاری و اشتراک گذاشتن اطلاعات کمتر با افراد کمتر همراهه.
با این حال همین که ذهنم روشن شد حال خوبی دارم در مجموع از خواندنش. تمام تذکرات را دادم و فهمیدم خیلی کمتر از چیزی که فکر میکردم در نزدیک نشدن پروژهای که من عضو کوچکی از آن هستم به موفقیت مقصر هستم.
در محیط های دیگه هم که پروژه ای کار کرده م در بیشتر مواقع نمیدونستم چه انتظاری ازم دارند.
یک مورد خنده دارش همین برنامه تلویزیونی پارسال بود که فکر نمیکردم بیش از 100 مهمون دعوت بشن و از میهمانان پیشنهادی من حتی 10 نفر هم توی این مدعووین نباشند.
یک مورد خنده دار دیگه ش تازگی اتفاق افتاد که سه تا رمان رو مطالعه کردم و فرم کارشناسی براشون پر کردم به شکلی که ناشر کیف کرده بود. اما توی دومین جلسه حضوری و بعد از کلی انتظار و رد و بدل کردن پیام دیدم خنگ خدا وقتی من میگفتم حق الزحمه کلمه ای فلان تومان فکر میکرده دارم تعداد کلمات فرم کارشناسی رو میگم! یعنی برای رمان 200 صفحه ای یا 500 صفحه ای تقریبا میخواسته یه حق الزحمه ثابت پرداخت کنه.
یک مورد خنده دار دیگه این بود که توی موسسه فسقلی خودمون تازه بعد از برگزار کردن یک کارگاه 5 جلسه ای فهمیدم حق الزحمه ای بهم تعلق نمیگیره چون کارگاه در ساعات کاری بوده.
خلاصه خاطرات خنده دار برای گذروندن این روزای سخت زیاد دارم. توکل بر خدا.
اما دوست دارم خاطره خودم از شفاف کار کردن رو هم تعریف کنم اینجا. ما از سال 93-94 یه سری پادکست و کلیپ صوتی تولید میکردیم با عنوان "رادیو شعر و داستان." که الآن هم جستجو کنید پیدا میکنید. همون سال ها من مشتری پر و پا قرص نسخه صوتی مقالات سایت ترجمان هم بودم. یه ارتباطی برقرار کردم و شماره تلفن یکی از گویندگان خوب این مقاله ها رو ازشون گرفتم. خانم عبدی بسیار بسیار هوشمندانه کارها رو اجرا میکرد. گوینده های خودمون اگه میخواستند اون مقالات ترجمه شده فنی با اصطلاحات تخصصی و جملات معترضه طولانی رو بخونن، ضبط کردن هر مقاله 3 ساعت طول میکشید. ولی این گوینده بی ادعا و فوق العاده با استعداد کار رو سریع و عالی اجرا میکرد.
جلسه اولی که اومد خیلی کوتاه و شفاف درباره کار حرف زدیم و بهش گفتم ما کلمه ای n ریال حق الزحمه پرداخت میکنیم. یعنی تعداد کلمات مقاله رو ضرب در n میکنیم و تقدیم میکنیم. بنده خدا یه لحظه آب دهانش رو قورت داد و سعی کرد شگفتیش رو مخفی کنه. اونم (مثل خودم) برای اولین بار در ابتدای یک همکاری این اندازه شفاف داشت مبلغ حق الزحمه ش رو میفهمید. و واقعا هم ماهی یک بار همه فایل های ورد مقالات رو توی یک فایل کپی میکردم و تعداد کلمات اون فایل رو ضربدر n میکردم و توی نامه پرداخت مینوشتم. مبلغ خیلی بالایی هم نبود ولی فکر کنم تا قبلش همه مقاله های ترجمان رو رایگان اجرا کرده بود.
اینو به عنوان یه کار سالم و نمونه همیشه یه گوشه ذهنم دارم تا وقتی زیاد از خودم ناامید شدم به خودم افتخار کنم.
پانوشت: طراح جلد و گرافیست کتاب "مدیریت پروژه برای غیر مدیر پروژه" مجید زارع است که تمام دهه نود را با پروژههای بیشتر از لیاقتش گند زد به کتابهای ادبیات از ناشران دولتی که غصه بودجه تمام شده تولید کتاب را نداشتند، نمیتوانستند به زارع بگویند کار را زودتر تحویل بده، با دیدن طرح جلدهای عجیق بریق زارع خیال میکردند معجزه کرده و حالی شان نمیشد مخاطب نه قدرت خرید کتاب را دارد نه توان دست گرفتن کتابی که روی جلدش شیشه و تخته و قفل و هر اکسسوری باورنکردنی دیگری چسبانده شده!
آن موقع میگفتند اگر کتابهای تخیلی زارع در عالم ادبیات خوب نمیفروشند ولی در عالم «مدیریت» فروششان خوب است.
حالا این کتاب را ببینید که زارع زده و نه تنها فروش چندانی ندارد (با اینکه موضوعش تقریباً عمومی است) و فقط دو تا دایره پلاستیکی کوچولو روش چسبانده که یعنی آهن ربا برای چسباندن یادداشت به در یخچال. ولی همین طرح باعث شده شما اسم کتاب و نویسندگانش را سخت تر بخوانید ( در این موکاپ که اصلا نمیتوانید بخوانید) و اگر کتاب را الکترونیک بخرید که تمام این قرتی بازیها بی معنی است. این تازه ناشری است که برای زارع جان میدهد ولی حالا دیگر خبری از آن طرحهای عجیق بریق نیست. تمام آن ناشران حکومتی که پول ملت را حرام طرح های زارع کردند بلا استثنا الآن کتابهای چاپ دوم به بعد را ساده منتشر کردهاند.
فتامل ای مدیران کار نا بلد!