ما اینجا هستیم برای ۱۸۰ دختری که در روز اول جنگ توسط آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها در شهر میناب کشته شدند.
ما اینجا هستیم زیرا رئیس جمهور آمریکا جنگ فرهنگی علیه یکی از قدیمی‌ترین تمدن‌های بشریت اعلام کرد.
ما اینجا هستیم زیرا اروپا وجود خارجی ندارد و هیچ مشارکتی در تلاش برای صلح ندارد. برعکس، در جنگی که در حال حاضر در ایران در حال وقوع است، همدست است.
ما اینجا هستیم زیرا دولت یونان تسلیم شده است، کاملاً به اسرائیل و نه تنها به ناتو و ایالات متحده وابسته شده است. مردم یونان، مردم خودمان، با فلسطینی‌ها، با سوری‌ها، با لیبیایی‌ها و با همه مردمی که قربانی تهاجم آمریکا و اسرائیل شدند، همدردی می‌کنند.
✅ متن بالا را اقتصاددان ضدسرمایه‌داری یونانی واروفاکیس اردیبهشت ماه پس از حضورش در سفارت ایران در یونان و ادای احترام به همه شهدای جنگ رمضان به همراه این عکس در کنار سفیر ایران منتشر کرد. واروفاکیس مدتی وزیر خزانه داری یونان هم بوده است.
واروفاکیس در این کتاب کل تاریخ بشریت از زمان پیش از کشاورزی تا زمانه رمزارزها را میکاود تا به دختر خودش پاسخ این سوال ساده را بدهد که "چرا برخی این قدر پولدارند و برخی این قدر فقیر؟"
از نابود شدن قبایل سرخپوست میهمان نواز توسط مهاجمان طماع در امریکای لاتین شروع میکند و به ساخته شدن این باور ناروا در جوامع "بازار آزاد" میرسد که فقرا مستحق بلایی هستند که بر سرشان می آید.
سپس بحثی را باز میکند که تا پایان کتاب بسیار راهگشا است: تفاوت ارزش تجربی و ارزش مبادله. تفاوت کارهایی که به خاطر پول انجام میشوند و کارهایی که بدون توقع دریافت پول انجام میشوند و یک مثال حیرت انگیز میزند: تمایل به اهدای خون در کشورهایی که بابت این کار پول به اهدا کننده پرداخت نمیشود بیشتر است!
به ندرت از کلمه سرمایه داری استفاده میکند و بیشتر عبارت "جوامع بازار آزاد" را به کار میبرد. جوامعی که بانکداران و اقتصاددانان زمام آن را در دست دارند.
فصل پایانی با این نکته درخشان تمام میشود که اقتصاد اصلا علم نیست چون هیچ گاه امکان آزمایش نظریات آن در یک آزمایشگاه وجود ندارد.
نتوانستم چنان که باید حق مطلب را درباره کتاب ادا کنم ولی حالا بعد از این همه مقدمه گفتن بروم سراغ اصل حرفم در این مطلب: فقط خریدار و فروشنده نباشید!
یکی از درخشان ترین فرازهای کتاب واروفاکیس همین فراز بیان تمایز بین "ارزش تجربی" و ارزش مبادله" است.
جهان سرمایه محور معاصر ذهن ما را این طور بار آورده که در ازای هر عاطفه ای که تجربه نمیکنم یا دیگران را از تجربه آن محروم میکنم میتوانم ارزش کالایی آن را بدهم یا بگیرم. با بچه ام بازی نمیکنم؟ به جایش برایش اسباب بازی میخرم. از پدر و مادرم مراقبت نمیکنم؟ خانه سالمندان این کار را برایم انجام میدهد. و نمونه های دیگر...
اما ما فقط خریدار اسباب بازی و تخفیف یا فروشنده ادا و اطوار در شبکه های اجتماعی نیستیم. ما آدمیم و باید روابطمان ناشی از ارزش های تجربی باشد. چیزی که بشود تا سالها شیرینی اش را به خاطر داشت.
