
خب حالا بیش از یک ماه از عمل جراحی روی مغز من میگذره.
با اینکه اصلا توان پرداخت هزینه عمل رو نداشتم و حقوق دو ماه رو نگرفته بودم اما با لطف خدا، محبت برادرم و کمک مجله میدان آزادی که همه معوقات رو به علاوه حقوق یک ماه پیش رو برام واریز کرد، به بن بست نخوردم.
در کنار اینها از طریق دو تا مجموعه مختلف بیمه تکمیلی برام ردیف شد. کمی مثل رویاست و انتظار این همه مهربانی رو نداشتم. رنج و آسانی به هم آمیخته س. حالا وقتی به عکس های قبل از تشخیص تومور نگاه میکنم با خودم میگم چقدر اشتباه کردم بابت مسائل مالی به خودم تنش وارد کردم.
دکترم میگه نباید هیچ استرسی داشته باشم چون استرس ممکنه فرصتی به برگشت بیماری بده. این رو تقریبا همه میدونند که روحیه داشتن چقدر در مبارزه با بیماری های سخت مهمه. دارم نهایت تلاش خودم رو میکنم همه بدبینی ها رو دور بریزم. نگران نبودن برای این همه نیروی کار که شرایطی بذار از من دارند راحت نیست، ولی توکلم به خداست. هم برای خودم، هم برای دیگران. انگار یکی از قوانین جهان را کشف کردهام.
امیدوارم هر کسی که این مطلب رو میخونه اگه مدیره از الآن فکری برای حمایت بیشتر از کارمندانش در چنین شرایطی بکنه و اگه کارمنده بابت سلامتی خودش شکرگذار باشه و به خاطر مسائل شغلی به خودش تنش وارد نکنه و ایمان داشته باشه که سازوکارهای الهی به موقع کار خودشون رو خیلی بهتر از سازوکارهای انسانی انجام میده. راستش میخواستم مطلب رو همینجا تموم کنم اما چون این پست باید دهمین قسمت "رفتارهای ضدسرمایه داری" هم باشه میخوام کمی از چیزایی که توی بیمارستان خصوصی دیدم بگم.
ببینید توان مالی خانواده ما هیچ وقت اونقدر نبوده که برای جراحی فقط به بیمارستان خصوصی فکر کنیم. و من به خاطر فکرهایی که توی مطلب قبلی کمی ازشون رو بیان کردم دوست داشتم عملم توی یه بیمارستان دولتی انجام بشه تا همدرد قشر مستضعف باشم. اما چون برادرم 13 سال پیش دقیقا همین جراحی رو انجام داده بود پیگیری کارهای پزشکی من رو دلسوزانه صفر تا صد به عهده گرفت و من با خیال راحت، با اندکی سرگیجه به خاطر توده مغزی، با خانواده رفتم پابوس امام رضا علیه السلام.
وقتی برگشتم و متوجه شدم برادرم یه بیمارستان خصوصی رو انتخاب کرده دیگه هیچی نمیتونستم بگم چون واقعا بی ادبی و قدرنشناسی بود. البته پیش خودم شرمنده بودم که به هر حال خط و نشون هام رو محکم برای برادرم نکشیده بودم. برادرم جراح بینظیری رو انتخاب کرده بود که کارش رو عالی انجام داد، اما از وقتی توی بخش ویژه به هوش اومدم متوجه کژکارکردهای خاص نظام بهداشت و درمان خصوصی شدم.
پرستارها به سادگی از زیر کار فرار میکردند و نظارت در حد اقل ممکن بود. چرا؟ چون بیمارستان های جایگزین های زیادی در صورت اخراج شدن دارند نگران نیستند. من توی رمان "آقای سالاری و دخترانش" این رو نشون داده بودم که توینظام لیبرال سرمایه داری آدمها خیلی ساده تر از اون که به کار گرفته میشن اخراج میشن.
یه سری موارد الآن داره توی ذهنم ردیف میشه ولی نمیخوام به نکات منفی فکر کنم. از اینکه کمی از این دلخوری ها رو به محض انتقال به بخش پیش برادرم درددل کردم پشیمونم. بنده خدا به خاطر من کلی هزینه کرده بود.
این مدت هر روز دارم میرم پرتودرمانی و از هر کسی این مطلب رو خوندم خواهش میکنم یه حمد شفا بخونه برام.