من برای مردم شهر می نویسم
(دکتر حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه)
این روزها
آنقدر فکرها به ذهنم میرسد
که ترجیح میدهم
با قلم رفاقت کنم تا زبان
ولی قلم هم دیگر نیست
صفحهای کلیکیست
و مانیتوری روشن
با حرفهایی که
جور دیگر زده میشوند
تا به کسی برنخورد
یا کسی نبیند
حرفهای نگفته را
دردهایی که در سکوت میلغزند.
شهر ما
شهرِ شلوغیست
که در آن آدمها
مثل سایههای فراموششدهاند
در خیابانهای پهن
و ترافیک بیپایان
در متروی پر از نفسهای خسته
در ساختمانهای بلند
و پنجرههای بسته
اینجا
هرکس داستانی دارد
از نبودنها
و بودنهای ناخواسته
از بیکاری که کمکم میچسبد
به پوست و استخوان
از دخترکی که با آرزوهای کوچک
در پی نوری میگردد
در شهرِ شبهای تار.
دستهایمان
دستهایی هستند
که خستهاند
از به هم رسیدنهای کوتاه
از دلسوزیهایی که فقط
پشت صفحهها شکل میگیرند
و صدای خندهها
شبیه رادیوییست
که کسی خاموشش کرده.
شهر ما
شهرِ دلخوشیهای کوچک است
چاییخوری کنار خیابان
مردی که هر صبح
با همان پیرهن کهنه
لبخند میزند
و بچههایی که در کوچهها
با توپهای پلاستیکی
بازی میکنند.
اما زیر این همه رنگ
زیر این همه سکوت
آتشهایی روشن است
آتشهایی که
میسوزانند
میسازند
و گاهی نابود میکنند.
و من
در این میان
مینویسم
نه با قلم
با تپش انگشتانم
روی صفحهای که میدرخشد
با حرفهایی که باید گفته شوند
با کلماتی که میخواهند
پل شوند
میان دلهای جدا
میان شهرهای تاریک.
شاید
شهر ما
شهرِ نوشتههای ناتمام است
قصههایی که هنوز
در دل خیابانها پیچیدهاند
آدمهایی که هنوز نمیدانند
که چطور بخواهند
چطور بشنوند.
و من
اینجا
در میان این همه خاموشی
میخواهم باور کنم
که هنوز میشود
با کلمات
با دوستیهای دیجیتال
این شهر را
یک خانه کرد.
×روزنوشتهای مشاور تحقیق و توسعه
#نویسنده
#مشاور_تحقیق_و_توسعه
#سوژه
#دکتر_حجت_بقایی
#دلیل_نوشتن