ویرگول(ادبیات)، نشریه الکترونیکی یک کتاب، به گزارش تحریریه ادبیات و هنر: غزل تازهای با عنوان «یلدای خون و نور» سروده حجت بقایی منتشر شد. اثری که میکوشد مفهوم دیرینه «یلدا» را از شب بلند زمینی، به عرصههای روحی و سرشار از تضاد درونی و تاریخی ببرد. این شعر در ساختار کلاسیک غزل، با زبانی پر استعاره و لحنی عرفانی–حماسی، میان «خون، نور و امید» پیوندی میسازد که سنت شعر مقاومت و عرفان معاصر است. شاعر در اول بیت، شب را از «تشویش خواب» خود بلندتر میداند. نشان از آغاز کشاکشی درونی میان سکوت و فریاد. ترکیبهای متناقض مانند «آتشِ یخ» و «شعله تابِ من»، جلوهای از سوز و خروش درونی شاعرند، که در میان سرمای جهان به دنبال گرمای ایمان و عشق است. در بیتهای میانی، شعر از قلمرو شخصی به جهانیتر میرود: جاییکه «ستاره میسوزد» و «خدا تکیهگاه زخمی» میشود. این تصویرها مخاطب را به فضای الهی–تراژیک هدایت می کنند. جهانی که در آن خدا نه پناهِ آرام بلکه شریک درد انسان است. زبان اثر، فشرده و درخشان است. وزن سنتی غزل ذخیره شده، اما واژگان مدرن و حسهای امروزی («رعد و برق دل»، «کتاب خون بر خاک») رنگ تازهای به قالب میدهند. استفاده از واژه های چندمعنا، مانند «خون» و «نور»، به شعر امکان لایه مندی معنایی داده شده است. خون نماد رنج و شهادت، و نور نماد آگاهی و رستگاری است. بیت پایانی، «نمیمیرد امید»، چکیدهای پیام شعر است: راهی از دل تاریکی یلدا به سوی پاسخِ عشقِ ساکت. در جهانی که شاعر از آن نمیگریزد، امید نه شعار، که حضور آرام و ناپیدای خدا و عشق است. به گزارش خبرنگار ما، «یلدای و نور» غزلی است میان سنت و امروز — شعری کوتاه اما پر از تکانش معنا دارد، که میتوان مخاطبان خونین شعر کلاسیک معاصر را با خود درگیر کند. ---