طلای رفته، امید مانده
(دکتر حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه)
در این شهر
که چراغهایش
شاید روشنتر از روزند
اما چشمهایش هنوز
حقیقت را نمی بیند
قصهی
سکههای پیشفروش
قصهی طلایی که
دیر یا زود
از جیبِ مردم
نه از جیب دلالان
برمیدارند
و میبرند
به جایی که
فقط خودشان میدانند
۱۵ قطعه برای هر کد ملی
اما چندین کد ملی را
میشمارند
میدانند که محدودیتها
مثل حصارهای نامرئیاند
که فقط
برای مردم ساخته شدهاند
نه برای آنها که
سرمایه دارند
نه برای آنهایی که
بازار را میچرخانند
مثل بازیگری که
صحنه را
با ترفند و نیرنگ
قبضه میکند
و دولت
با دستهایی که
شاید خستهاند
یا شاید مجبور
پیشخور میکند
ذخیرهی طلای وطن را
گویی که نقدینگی
دریایی است که
فقط باید
به سوی ماجراجوییهای کوتاهمدت رود
نه به سوی
کشتزارهای تولید
نه به سوی
امید و ساختن
چرا سرمایهها
چشماندازشان این نیست؟
چرا به جای غلتیدن در گرداب سوداگری
راهی به سمت تولید نمیجویند؟
تنها برندگان
کسانی هستند
که پشت پردهی این بازیها
نشستهاند
رانت و دسترسی ویژه
کلیدهای طلایی
در دستانشان
که جیب مردم را
بیرحمانه
میخراشند
و ما
شهروندان این قصهی ناتمام
در میان هیاهوی بازار
تنها نگاه میکنیم
به طلایی که از دست میرود
به روزی که شاید
هرگز نرسد
به امیدی که
در سایهی این بازیها
تیره و تار شده است
و شاید
فردایی باشد
که صدای اعتراضها
بلندتر از صدای طلا شود
و عدالت
مثل نوری که
از دل تاریکی میگذرد
به خانههای این مردم برگردد
شاید...
+روزنوشتهای مشاور تحقیق و توسعه
#طلا
#سکه