به مناسبت روز جهانی خواهر:
شعر: همه خواهران من
(دکتر حجت بقایی)
همه خواهرانِ منند
آن زنِ وزیر
که با چشمهایی بیدار
از لای پروندهها
امید را بیرون میکشد
و به جیبِ قانون میگذارد
آن کودکِ خیابانی
که تمامِ کودکیاش را
با بوی دود و دستفروشی
میبلعد و باز
لبخندی دارد
که بلد نیست از دهانش بیفتد.
همه خواهرانِ منند
زنی که در هایپرمارکت
با صدای "بعدی لطفاً"
همهی دنیا را جابهجا میکند
و هنوز
به پسرکش فکر میکند
که نمره ریاضیاش کم شده.
و آن زن
که کنار چراغِ قرمز
گل میفروشد
با چادری خسته
و گلهایی شاد
تا نانِ شبش را
از دلِ بوقها و تنهها
بچیند.
همهشان
با نامِ خواهر
در دلِ من جا دارند.
حتی
آن زنِ تاکسیران
که در ترافیکِ دیوانهی صبح
آوازِ دلخواهش را میخواند
بیآنکه اهمیت دهد
که پشت سرش
کسی اخم کرده.
یا آن خلبان
که آسمان را
مثل روسریاش میبندد
به موهای بلندِ تجربهاش
و هواپیما را
تا لبخندِ نهایی
با امنیتِ مادرانهای
فرود میآورد.
خواهرانِ من
زنانیاند که
زیرِ بارانِ بیامانی از قضاوت
باز
قدم میزنند
با چکمههایی از صبر
و چترهایی از رؤیا.
کاش یک زلزله...
نه از زمین
که از دلها
برخیزد
و تمامِ دیوارهای نفهمی را
بلرزاند!
کاش آدمها
بدون انرژیهای بد
بیزخمِ زبان
بیخطکشهای نژادی و جنسی
در خیابان راه بروند
و با یک "صبح بخیر"
تاریخ را عوض کنند.
عشق را بیاموزیم
نه با شتابِ لمس
نه با شهواتِ لرزان
که با احترام.
یاد بگیریم
دوست داشتن را
مثل مادری
که کودکاش را میبوسد
نه برای خودش
که برای کودکیاش.
و ای کاش
روزی برسد
که دختری در غروب
تنها در کوچه
احساسِ خواهر بودن کند
نه طعمهای در تاریکی.
من اگر شعری مینویسم
از زن
از دختر
از مادر
از بانو
از خواهر
برای آن نیست که شاعر هستم
برای آن است
که هنوز
آدم بودن را
فراموش نکردهام.
--
دوشنبه ۴ اوت روز جهانی خواهر است.
+روزنوشتهای مشاور تحقیق و توسعه