شعر: زیر آسمان رشت
(دکتر حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه)
رشت
شهر بارانهای نقرهای
کبوتران بیقرار
در خیابانها پرواز میکنند
صدای بالهایشان
ترانهایست که در گوش شهر میپیچد
در پارک ملت
درختان قد کشیدهاند
سایههای سبزشان
قصههای هزار ساله را
در خود پنهان کردهاند
آدمها میآیند و میروند
اما
نفس باد و برگها همیشه میماند
بقعه دانای علی
در گوشهای آرام
نگهبان خاطرات خاموش
خواهر امام
همیشه آنجا ایستاده
صدای دعای روزهای دور را میشنود
میدان شهرداری
جایی که گامهای تاریخ
با سنگفرشها همصدا میشوند
و مجسمه میرزا کوچک خان
چشمانش به آینده دوخته شده است
به امیدی که هنوز زنده است
پارک دانشجو
جایی برای رؤیاهای جوان
که میان لبخند و سکوت
رشتههای دوستی را میبافند
گلسار و دیلمان
بوی خاک خیس باران
و نسیم سردی که
در خیابانها میرقصد
رودخانه زرجوب
آواز آب در سنگها
گوهر رود
قصهی جاری شدن زندگی
و پل عراق
دلیل وصلِ گذشته و امروز
رشت
شهر بارانهای نقرهای
جایی که هر قطرهاش
یک شعر است
یک زندگی
و یک امید.
+روزنوشتهای مشاور تحقیق و توسعه