زرجوب، کودک رنجدیده در آغوش رشت
(دکتر حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه)
زرجوب بود روزی
پاک و رها چون آسمان
آبیاش در دلها
صافتر از جان
ماهیان
میرقصیدند در موجهایش
در بسترش آینهها
روشن از مهر و عشق
اما تو ای رشت
ای مادرِ دلسوخته
چرا
دستهایت
نشست به زنجیر غفلت؟
چرا
کودک رودت
زجر کشیده و کثیف
چون به زنجیرِ خاک و دود
بسته پایش
ای ماتم؟
زنجیر زبالهها
چون مار زهرآلود
بر پیکرش پیچید و خفهاش کرد
در سکوت
و آسمان
زرد شد از دود و درد بیصدا
کودک بی گناه
در بند ظلم و فتنهها
مادر رشت
ناله کن
که رودت زخم خورده است
دردش را بشنو
که دلها پر شده است
کسی که
به حق فرزندت را آزار میدهد
کسی که
رنجش را در گور میسپارد
آی مردم!
به چه جرمی
این کودک بیگناه؟
چه گناهی داشت زرجوب
که اینچنین تباه شد؟
آیا ندیدید
که خاک و زباله
خورشیدش را میخورد؟
آیا ندیدید
که مرگ آرام
بر موجهایش نشسته؟
چرا دستهای سیاه
دلهای سنگی
کودک رودخانه را
در دام غفلت گرفت؟
چرا
ندیدید
نالههای مادر رشت را؟
که بر آستانه شب
به گریه نشسته؟
زرجوب
کودک غمگین و کثیف
که روزی پاک بود
چون اشکهای صبح
امروز
خسته است
از درد و تباهی
آیا کسی به فریادش میرسد
آیا کسی نگاه میکند؟
ای مردم شهر
این رود کودک شماست
این زخم بر دل زمین
درد فرزند شماست
بیدار شوید
از خواب گران خویش
که مادر رشت
هنوز ناله میکند
در تنهایی خویش
و من
همچون شاهدی از راه دور
زنده از خاک و خون
شعر میگویم
فریاد میزنم
بر فراز کوه
که زرجوب پاک شود
زلال شود دوباره
و رشت
مادر بزرگ
بگیرد دستش
در آغوش سپیدهدم
+روزنوشتهای مشاور تحقیق و توسعه