در حیاط حرم، غلامِ رضا شدم
(دکتر حجت بقایی)
دلم گرفته بود
مثل کوچههای باریک
و ساکت محلهی کودکیام
که عصرها
نسیم از لای نردهها
عبور میکرد
و من
فقط نگاه میکردم...
یاد مادرم افتاده بودم
همان روز که
حالش خوب نبود
و من
هنوز طعم تلخ نگرانی را
زیر زبان داشتم
راه افتادم...
نه با تصمیم
با یک حال
با یک کششِ بیاختیار
برگهی مرخصی را
نوشتم
با انگشتهایی که
فقط میخواستند به ضریح برسند
رفتم ترمینال
اتوبوس
آخرین صندلی
بوفه
و راهی شدم
در جادهای که
با هر کیلومترش
دلم سبکتر میشد
نمیدانستم چه خواهم گفت
وقتی رسیدم
فقط میخواستم
روبهرویش بایستم
رسیدم
حیاط حرم
صبحِ آرام
هوا آغشته به اشکِ زائرها
و من
با دلی پر
و زبانی گنگ
ایستاده بودم
نمیدانستم
چطور باید شروع کنم
که صدایی گفت:
«جوون
یه کمکی میدی؟»
برگشتم
پیرمردی با نگاهِ مهربان
دو خادم دیگر
و گالنهایی پر از گلاب
گفت: برای شستوشوی گنبد
باید ببریم بالا
گفتم: چشم
نه از سر وظیفه
از ته دلم
دو گالن را بردم بالا
هر پله
یک دعا
هر نفس
یک نذر
وقتی کار تمام شد
پیرمرد لبخند زد:
«حالا از آقا
هر چی میخوای بگو
زیارت از اینجا قسمت هر کسی نیست…»
در دل گفتم
بیهیچ واژهای
فقط اشک
فقط نگاه
و فقط
دلی که ناگهان آرام شد
رفتم سمت ضریح
سلام دادم
دل دادم
و برگشتم…
فردای آن روز
مادرم حالش خوب شد
و من
در پلههای حرم
در عطر گلاب
در نگاه پیرمرد خادم...
غلامِ رضا(ع) شدم.
روزنوشتهای مشاور تحقیق و توسعه
#امام_رضا_ع_
#مشهد
#غلام_رضا