
پالتوی نیمهبلند مشکیای پوشیدهام، شال کرمرنگی روی گردنم است، خرده ریش روشنی روی صورتم، عینک بیشماره بر چشمم و سیگاری گوشه لبم. ادای روشنفکرها را درمیاورم. به قول یکی نسخه جعلی فلان روشنفکرم که خودش جعل فلان نویسنده چپ است. سرم بالاست، دود بر صورتم میدود؛ سعی میکنم نگاهشان نکنم. اما سنگینی و تیزی نگاهشان را بر سر تا پایم حس میکنم. یاد گرفتهام کمی خوددارتر باشم. میگویند اینطوری بهتر است. ولی خودمانیم خیلی سخت است.
ابروهاشان را اخمی مارگون درهم پیچیده، چشمانشان میشیرنگ، نگاهشان تیز و جستجوگر است. تازیانهی سرما به هیچ صورتی رحم نکرده و همه را به گناه زنده بودن حد زده. نگاهات میکنند؛ آنی و تیز چشم برمیگردانند مبادا گمانی کنی و در این شهر کوچک برایشان دردسر درست شود. غیظ نگاه پسرها را میفهمم، انگاری گربه اشرافیای بین چند گربه خیابانی ول شده؛ هر لحظه بیم حمله هست؛ اما من که دارم راهم را میروم و سیگارم را دود میکنم.
باز هم نگاهام میکنند، من هم که بدم نیامده، گهگاه طنابی میاندازم و چشمی را میگیرم. گریزپاست، آنا نگاهاش را برمیگرداند. من هم که انگار شکمام سیر است، میگذارم در برود. امروز بخت با صیاد است، اما صیاد میل آهو ندارد.
دستهاشان را سرما ترک انداخته، گاهی از جیبشان بیرون میافتد که هوایی بگیرد و باز به لانهاش بخزد. اینجا استانبول نیست، نه قیافهها بزک شده و نه دستها لطیف است. چشمانشان گرچه شیطان میشود اما محجوب است. بینیهاشان مثل کردهای خودمان است، صاف و دراز و گاهی عقابی. بدم نمیآید، کمتر حس میکنم بدقیافهام.
خیالم بود که عشق لطافتام؛ انگشتان کشیده، صورتهای صاف و موهای سشوار کرده و جثه ظریف( بگذریم که این اصلا لطافت است یا نه)؛ اما نمیدانم چه چیز در این صورتهای زمخت است که جذبم میکند. میخواهم چشم بدوزم و نگاه برندارم تا خودشان شرم کنند. اینجا مزیت غریبگی دارم، اما غریبهای مورد توجه، غریبهای ناخوانده اما باشکوه(خودم خندهام میگیرد). من هم شیطنت میکنم و بازی را شروع میکنم، توپ در زمین آنهاست؛ دروازه را خالی میکنند زود و ترک زمین. من برندهام؛ اما کدام بازی را بردهام؟ برگشت جام حذفی در ورزشگاه تیم دسته ۳؟ سه هیچ باختهاند اما من حس برندگی نمیکنم.
میخواهم مغلوب این شکوه زمختی و نگاه وحشیشان شوم، هرچه توپ را بهشان پاس میدهم، پا نمیاندازند و توپ غلت میخورد و توی دروازه! سکوت مطلق ورزشگاه و منی که حتی لبخندی به صورتم نمیآید. بازی عجیبی است؛ منِ برنده، مغلوبِ چشمان وحشی و ابروهای پیچیده برنداشتهشان شدهام. مردهاشان به سان تماشاگری که دستش حتی از زدن بازیکن حریف کوتاه است، فقط خشمگین نگاه میکنند. منم خوشحالی نمیکنم که بیشتر کفری نشوند.
آری، این چنین است، گاهی این ناصافی، زبری و زمختی دلات را قلقلک میدهد. گویی چیزی در این پستی و بلندیست که تو را به فتح تپه نزدیک میخواند. سنگلاخ کفشات را میساید و لیز میخوری، اما دوست داری بالاتر بروی. باید فتحاش کنی. این قله سنگی تو را میخواند. تو هم آرام آرام بالا میروی، برمیگردی و ارتفاع را میبینی، راه برگشت دور است باید بروی. سیلی باد روی صورتات عقبات میزند؛ اما باید بروی. بیراهه است، داری گم میشوی؛ اما خودت را رها کردهای، بگذار هرچه میخواهد بشود، هرچه بادا باد.