
آخرالزمان در عرفان اسلامی نه صرفاً پایان جهان فیزیکی، بلکه مرحلهای درونی، معنوی و باطنی از سیر بشر است؛ دورهای که در آن انسان به خودِ حقیقیاش بازمیگردد و پرده از باطنها برداشته میشود.
از دیدگاه استاد علیاکبر خانجانی، آخرالزمان با ظهور اسلام محمدی آغاز شد و اکنون بیش از ۱۴۰۰ سال از ورود بشر به این مرحله میگذرد. این مفهوم برخلاف برداشت رایج، مرحلهای پیوسته و در جریان است؛ نه یک اتفاق ناگهانی در آینده.
مشاهده کتاب: دعای عرفه آخرالزمان
در قرآن آمده که قیامت «پنجاه هزار سال» به طول میانجامد. این در عرفان، نماد دورهای است که در آن عالم غیب بر عالم شهادت منطبق میشود؛ حقیقتِ درونی انسان ظاهر و عریان میشود و تنها وجه باطنی اوست که میماند.
پارهشدن آسمان، زلزلههای پیاپی، سیل، خسوف و کسوف مکرر
فروپاشی بنیان خانواده و افزایش انزوای بشر
ظاهر شدن دروغ به جای خرد و حق
از بین رفتن حجابها و افشای باطن انسانها
مشاهده کتاب: آخرالزمان خانواده
در این دوران، تنها راه نجات، بازگشت به امام و مسیر خودشناسی است. امام نهفقط یک فرد، بلکه نوری است در درون انسان که او را به شناخت حقیقت خود و خدا میرساند.
آخرالزمان در عرفان، «نقطه غربالگری نهایی» است؛ فرصتی که در آن انسان میتواند انتخاب کند: بنده نفس بماند یا بازگردد به فطرت الهی خود. و اینجاست که قیام مهدی معنا مییابد؛ ظهور باطنی انسان کامل در دل هر انسان صادق.
دانلود کتاب: نزول و عروج روح – جلد اول
آخرالزمان، پایانی نیست؛ آغازی است برای رستاخیز درونی. آنگاه که «خود» از خواب غفلت بیدار شود و به نور ایمان و معرفت متصل گردد. در آثار خانجانی، آخرالزمان بهمثابه فرصتی برای بازسازی انسان و جامعه معرفی شده است—اگر بیدار شویم.
آخرالزمان، نشانههای قیامت، عرفان خانجانی، امام زمان، قیامت پنجاههزارساله، خانواده در آخرالزمان، خودشناسی، نزول و عروج روح