میان انبوه آثاری که این روزها درباره‌ی عرفان، آخرالزمان و ظهور منتشر می‌شود، قلم استاد علی اکبر خانجانی — مؤلف بیش از ۱۹۱ جلد کتاب و رساله — از یک نقطه‌ی بنیادین با اغلب آن‌ها فرق می‌کند: او درباره‌ی این مفاهیم نظریه‌پردازی نمی‌کند، بلکه از سرگذشتِ زیسته‌ی خودش روایت می‌کند. آنچه در ادامه می‌آید، معرفیِ او با زبان و قلم خودِ اوست — برگرفته از دل کتاب‌هایش، با ذکر منبع هر نقل‌قول.
در میان نویسندگان معاصر ایران، کمتر کسی را می‌توان یافت که بیش از چهار دهه، تمام زندگی علمی و قلمی خود را به تبیین یک منظومه فکری واحد اختصاص داده باشد. استاد علی‌اکبر خانجانی، مؤلف ۱۹۱ جلد کتاب، از جمله نویسندگانی است که آثارش نه مجموعه‌ای پراکنده از نوشته‌ها، بلکه اجزای یک دستگاه معرفتی منسجم را تشکیل می‌دهند؛ دستگاهی که محور آن «شناخت حقیقت انسان»، «عرفان قرآنی»، «آخرالزمان»، «امامت»، «خودشناسی» و «لقای الهی» است.
آنچه آثار ایشان را از بسیاری از نوشته‌های عرفانی معاصر متمایز می‌کند، این است که عرفان را صرفاً تجربه‌ای شخصی یا مجموعه‌ای از اندرزهای اخلاقی نمی‌داند، بلکه آن را علمی برای شناخت انسان، جهان و حقیقت وجود معرفی می‌کند. در این نگاه، همه موضوعات زندگی ــ از خانواده، عشق، سیاست، اقتصاد و تاریخ گرفته تا مرگ، قیامت، تکنولوژی و تمدن ــ از منظر عرفان و خودشناسی مورد بازخوانی قرار می‌گیرند.
در برخی از آثار زندگینامه‌ای ایشان، به‌ویژه «زندگینامه ماورای طبیعی من»، «سرگذشت روح من» و نیز «ارض ملکوت»، نویسنده از تجربه‌های روحانی و سیر باطنی خود سخن می‌گوید؛ تجربه‌هایی که به روایت خود او از دوران کودکی آغاز شده و در ادامه، به مرحله‌ای از خودآگاهی عرفانی و شهودی انجامیده است. او این تجربه‌ها را نه به‌عنوان خاطراتی صرف، بلکه به‌عنوان زمینه‌ای برای فهم بهتر حقیقت انسان و تبیین مفاهیم عرفانی مطرح می‌کند. در این آثار، از «اقلیم هشتم»، «رضوان الهی»، «خودآگاهی شهودی» و رسالت تبیین این معارف برای انسان معاصر سخن گفته شده است.
یکی از کلیدواژه‌های بنیادین در مجموعه آثار استاد خانجانی، مفهوم «اراده به ظهور» است؛ اندیشه‌ای که در کتاب‌های متعددی از جمله آثار مربوط به آخرالزمان و خانواده، به‌عنوان یکی از مبانی فهم انسان امروز معرفی شده است. بر اساس این دیدگاه، انسان موجودی است که حقیقت وجود خویش را در مسیر ظهور، شناخت نفس، رابطه با دیگران و در نهایت، لقاء الهی آشکار می‌سازد.
از سوی دیگر، آثار ایشان صرفاً به مباحث نظری محدود نیست. صدها مقاله و ده‌ها کتاب درباره موضوعاتی همچون عرفان عملی، انسان‌شناسی، خانواده، زن و مرد، عشق، قرآن، امامت، آخرالزمان، اخلاق، فلسفه زندگی، تمدن معاصر و مسائل اجتماعی، تلاش دارند نشان دهند که عرفان می‌تواند پاسخی برای مسائل واقعی زندگی امروز باشد.
در نگاه استاد علی‌اکبر خانجانی، عرفان گریختن از جهان نیست؛ بلکه شناخت حقیقت جهان و انسان است. از همین رو، بسیاری از کتاب‌های او کوششی برای بازتعریف مفاهیمی هستند که به باور او در طول تاریخ دچار تحریف یا فراموشی شده‌اند. او رسالت آثار خود را احیای معانی، بازخوانی مفاهیم قرآنی و معرفی دوباره حقیقت انسان می‌داند.
مجموعه ۱۹۱ جلدی آثار استاد خانجانی را می‌توان حاصل چند دهه پژوهش، تأمل و نگارش مستمر در حوزه عرفان اسلامی و انسان‌شناسی دانست؛ مجموعه‌ای که خواننده را به سفری از خودشناسی تا خداشناسی دعوت می‌کند و می‌کوشد پرسش‌های بنیادین انسان درباره هویت، زندگی، مرگ، عشق، حقیقت و سرنوشت را از منظری عرفانی و قرآنی بررسی نماید.
مطالعه آثار ایشان، صرفاً آشنایی با اندیشه‌های یک نویسنده نیست؛ بلکه ورود به منظومه‌ای فکری است که هر کتاب آن، حلقه‌ای از زنجیره‌ای واحد برای شناخت انسان و حقیقت وجود به شمار می‌آید.
اگر بخواهیم استاد علی‌اکبر خانجانی را از زبان خود آثارش معرفی کنیم، شاید مهم‌ترین ویژگی آثار او این باشد که نویسنده، نظریات عرفانی خود را صرفاً حاصل مطالعه فلسفی یا نقل از دیگران معرفی نمی‌کند، بلکه بارها تأکید می‌کند که این اندیشه‌ها ریشه در تجربه‌های شخصی و شهودی او دارند.
در کتاب «ارض ملکوت»، که از نظر محتوایی با آثاری مانند «زندگینامه ماورای طبیعی من» و «سرگذشت روح من» پیوند مستقیم دارد، می‌نویسد:
«بنده با وقایع روحانی و ماورای طبیعی که از دوران کودکی بر جانم حادث گردید پا بر اقلیم هشتم و جنات نعیم پروردگار نهادم و تا چهل سالگی در آن زیستم؛ ولی در چهل سالگی در زادگاهم دازگاره با نزول روح امام به خودآگاهی شهودی در این قلمرو رسیدم... و پس از سه سال حیات شهودی و خودآگاهی عرفانی و روحانی... برای نخستین بار به‌عنوان رسالت عرفانی از این قلمرو خارج شدم تا... اسرار و عذاب‌های این خلایق را به زبان و منطق خودشان تبیین نمایم...»
منبع: ارض ملکوت، بند ۱۴۵.
این عبارت، یکی از مهم‌ترین کلیدهای فهم مجموعه آثار اوست؛ زیرا نویسنده منشأ بسیاری از مباحث عرفانی، آخرالزمانی و انسان‌شناختی خود را نه صرفاً استدلال نظری، بلکه تجربه‌ای شهودی می‌داند که به گفته خودش از دوران کودکی آغاز شده است.
در ادامه همین بحث، درباره مفهوم «اقلیم هشتم» می‌نویسد:
«اقلیم هشتم در منطق و زبان حکمت‌های گوناگون و مذاهب روی زمین اسامی گوناگونی داشته است...»
منبع: ارض ملکوت، بند ۱۴۶.
در کتاب «اشراقات دازگاره جدید» نیز واقعه «دازگاره» را صرفاً یک حادثه شخصی معرفی نمی‌کند، بلکه آن را در نسبت با روایت اصحاب کهف تفسیر می‌کند:
«به لحاظی دیگر دازگاره برای من و دوستانم در آنجا همان واقعه اصحاب کهف بود... همان‌طور که علی(ع) سرگذشت مؤمنان آخرالزمان را همان سرگذشت اصحاب کهف نامیده است.»
منبع: اشراقات دازگاره جدید، بند ۴۲.
و سپس می‌افزاید:
«پس از سه سال که از دازگاره بیرون آمدیم... همه علائم قیامت در جهان آشکار شده بود...»
منبع: اشراقات دازگاره جدید، بند ۴۴.
از سوی دیگر، در کتاب «حدیث عشق» نیز نویسنده دوباره به منشأ تجربی سخنان خود اشاره می‌کند و تصریح می‌کند که آنچه درباره عشق الهی نوشته، از دیدگاه او صرفاً حاصل نظریه‌پردازی نیست:
«من اگر در لابه‌لای مجموعه آثارم از عشق او سخن می‌گویم... از روی شعر و شعار و فلسفه و نظریات عرفانی و حکمی نیست؛ از روی دیدار رخ اوست...»
منبع: حدیث عشق، بند ۴۹۴.
و در همان کتاب، درباره نسبت «زندگی ماورای طبیعی» با سلوک معنوی می‌نویسد:
«زندگی ماورای طبیعی لایق انسانی است که همه زندگی‌اش را وقف سیر و سلوک معنوی و کشف و اشاعه حقایق و عدالت کرده است... زندگی ماورای طبیعی اجر عشق به حقیقت است.»
منبع: حدیث عشق، بند ۴۹۲.
فقط از همین چند نقل‌قول، می‌توان دریافت که در معرفی استاد علی‌اکبر خانجانی، سه محور بنیادین از نگاه خود او وجود دارد:
آغاز تجربه‌های روحانی از دوران کودکی.
رسیدن به «خودآگاهی شهودی» در واقعه دازگاره.
تلقی آثار خود به‌عنوان حاصل تجربه عرفانی و نه صرفاً تأملات نظری.
اگر بخواهیم در میان ده‌ها موضوع آثار استاد خانجانی، یک محور مشترک پیدا کنیم، آن محور بدون تردید «خودشناسی عرفانی» است. در آثار مختلف، از عرفان، امام‌شناسی، آخرالزمان، عشق، پزشکی، اخلاق و حتی تحلیل تمدن جدید، همگی به یک نقطه ختم می‌شوند: بازگشت انسان به خویشتن.
در کتاب «ارض ملکوت»، نویسنده معتقد است که حیات حقیقی انسان از تولد جسمانی آغاز نمی‌شود، بلکه آستانه آن، «خلقت روحانی» است:
«اگر آدمی در قبال آفرینش خود تسلیم و شاکر و همراه با پروردگارش باشد تازه در حدود چهل سالگی بر آستانه خلقت روحانی وارد می‌شود که سرآغاز حیات خاص انسانی اوست...»
منبع: ارض ملکوت، بند ۲۷.
این نگاه، یکی از مبانی انسان‌شناسی اوست؛ یعنی انسان از دیدگاه وی موجودی نیست که صرفاً با تولد زیستی کامل شده باشد، بلکه امکان «خلق جدید» و تولدی دیگر را در مسیر معرفت نفس دارد.
در ادامه همان کتاب می‌نویسد:
«سن بلوغ... آستانه دمیده شدن روح الهی در بشر است... عرصه معرفت نفس مجال بازیابی روح به سرقت رفته است.»
منبع: ارض ملکوت، بند ۲۸.
در آثار بعدی نیز همین اندیشه با بیان‌های مختلف تکرار می‌شود.
در کتاب «شیطان‌شناسی»، نسبت میان خداشناسی، خودشناسی و شیطان‌شناسی را چنین بیان می‌کند:
«خداشناسی عرفانی نور خودشناسی و خودآئی و خودیابی است و شیطان‌شناسی عرفانی هم شناخت ظلمت گمشدگی و غفلت و جنون و هذیان و نسیان و مالیخولیا و سرگشتگی بشر است... همان‌طور که خودشناسی و خداشناسی امری واحد است، شیطان‌شناسی و بی‌خودی‌شناسی هم امری واحد است.»
منبع: شیطان‌شناسی.
در اینجا یکی از نکات مهم اندیشه او آشکار می‌شود؛ نویسنده، شناخت شیطان را نه صرفاً شناخت موجودی بیرونی، بلکه شناخت «بی‌خودی» انسان می‌داند و آن را مقدمه خداشناسی معرفی می‌کند.
همین معنا در کتاب «حقوق عرفانی» نیز از زاویه‌ای دیگر بیان شده است:
«همه ارتباطات و مکاشفات ماورای طبیعی و ملکوتی حاصل به آخر رسیدن با خویشتن است و این معنایی از آخرالزمان فردی بشر نیز هست.»
منبع: حقوق عرفانی.
و بلافاصله این تجربه فردی را به آخرالزمان عمومی بشر پیوند می‌زند:
«آخرالزمان کلی بشریت نیز بیان دیگری از به آخر رسیدن کل بشریت... که منجر به برترین ارتباط و مکاشفه ماورای طبیعی یعنی ظهور ناجی موعود و امام زمان می‌شود.»
منبع: حقوق عرفانی.
در کتاب «حدیث عشق» نیز عشق از نگاه نویسنده، صرفاً یک احساس عاطفی نیست، بلکه راهی برای ظهور حقیقت وجود انسان است.
در پایان کتاب می‌نویسد:
«کسی که عاشق حق نباشد عاشق هیچ‌کس دیگری نتواند شد.»
منبع: حدیث عشق.
این جمله، یکی از خلاصه‌ترین بیان‌های او درباره نسبت میان عشق الهی و روابط انسانی است.
تا اینجا، از کنار هم قرار دادن نقل‌قول‌های چند کتاب، می‌توان سه اصل مهم را در اندیشه استاد خانجانی مشاهده کرد:
حیات حقیقی انسان با خلقت روحانی و خودشناسی آغاز می‌شود، نه صرفاً با تولد جسمانی.
خودشناسی، خداشناسی و شیطان‌شناسی سه مفهوم جداگانه نیستند، بلکه سه وجه از یک سیر عرفانی‌اند.
عشق حقیقی در نهایت به عشق حق بازمی‌گردد و از آن جدا نیست
دازگاره: «سکّوی معراج»
بخش مرکزی هر دو کتابِ «زندگینامه ماورای طبیعی من» و «سرگذشت روح من» به وقایعی اختصاص دارد که در روستای دازگاره (نزدیک سنگسر، استان سمنان) بر او گذشته است. او این وقایع را با جزئیاتِ دقیق، تاریخ‌دار و همراه با نام شاهدان روایت می‌کند — ویژگی‌ای که در آثار مشابه کمتر دیده می‌شود:
«شب اوّل اقامت ما در دازگاره به ناگاه من در دریای متلاطمی از امواج روح غرق شدم.» (زندگینامه ماورای طبیعی من)
« شاهد حضور صفوفی بهم پیوسته از هزاران تن از ارواح طیّبه شدم که جملگی از انبیاء و اولیاء الهی بودند.» (زندگینامه ماورای طبیعی من)
و درباره‌ی دوره‌ای که خود آن را «چلّه گرسنگی» می‌نامد:
«شبی به هنگام سحر … به ناگاه علی (ع) را دیدم که بالای سر من ایستاده است با قرص نانی که به من تحویل داد و رفت.» (زندگینامه ماورای طبیعی من)
لقاءالله: دیدار با خدا، نه در آسمان بلکه در همین دنیا
شاید محوری‌ترین ویژگیِ متمایزکننده‌ی آثار استاد خانجانی نسبت به بسیاری از متون عرفانی رایج، تأکید او بر امکانِ «لقاءالله» — دیدار با خدا — در همین زندگی دنیوی است، نه صرفاً در آخرت موعود. در «سرگذشت روح من» این تجربه را با استعاره‌ای از قرآن پیوند می‌زند:
«از آسمان تیری از آن اعماق ژرفنای کائنات بسویم پرواز کرد و قلب مرا نشانه رفت … به سینه‌ام رسید و به ذات من اصابت کرد.» (سرگذشت روح من)
و نتیجه‌گیری خودش از این واقعه:
«تا به امروز محور همه گفته‌هایم مسئله لقاءالله و قیامت است.» (سرگذشت روح من)
این ادعا — که قیامت و دیدار الهی رویدادی صرفاً کیهانی و تاریخی نیست بلکه واقعه‌ای است که می‌تواند در جانِ یک انسان زنده رخ دهد — رشته‌ی مشترکی است که به گفته‌ی خودش کل ۱۹۱ جلد کتابش را به هم متصل می‌کند.
آخرالزمان، امام زمان و مفهوم «ناجی»
در رساله‌ی «امام زمان کیست؟» او تصویری از امامت و انتظار ظهور ارائه می‌دهد که آن را از خوانش‌های رایج و صرفاً تاریخی متمایز می‌کند — به این معنا که امامت را پدیده‌ای مستمر و در هر عصر حاضر می‌داند، نه صرفاً منتظرِ رویدادی در آینده:
«ناجی آخرالزمان همان ظهور خداوند در عالم خاک و از کالبد بشر است.» (امام زمان کیست؟)
«زمین هرگز از وجود امامان خالی نیست.» (امام زمان کیست؟)
او «نجات» را نیز نه یک رویداد بیرونی، بلکه امری کاملاً درونی تعریف می‌کند:
«نجات از چیزی در بیرون نیست بلکه نجات از خود خویشتن است.» (امام زمان کیست؟)
کتاب «نزول و عروج روح در خلق جدید آخرالزمان» — که خود آن را «شناسنامه روحانی من» می‌نامد و در بیش از هزار صفحه به شرح و تأویل رساله‌های «امّ الکتاب» و «الهفت الشریف» پرداخته — گسترده‌ترین اثر او در این حوزه است.
زناشویی، انسانیت و عرفانِ کاربردی
استاد خانجانی مباحث عرفانی خود را به موضوعات کاملاً امروزی و ملموس نیز تسری می‌دهد. در «فریاد زن» او به بحران رابطه‌ی زن و مرد در جامعه‌ی مدرن می‌پردازد:
«محبوبیت و معشوقیت و جای گرفتن در دل کسی، امری ارادی و عمدی و فیزیکی نیست بلکه واقعه‌ای فوق ارادی و بلکه الهی است.» (فریاد زن)
و در رساله‌ی «فلسفه عرفان درمانی» — که چارچوب عملیِ کاربستِ آموزه‌های او در زندگی روزمره‌ی مردم است — می‌نویسد:
«عرفان درمانی همان مذهب عرفان عملی در فرهنگ عرفانی جهان است که اینجانب آن را از عرصه انقراض و فنا رهانیده‌ام.» (فلسفه عرفان درمانی)
این پیوند میان مباحث بلند عرفانی (آخرالزمان، امامت، لقاءالله) و مسائل عینیِ زندگی فردی و خانوادگی (ازدواج، بیماری‌های روانی، هویت) یکی از وجوه اصلیِ تمایز اوست از بسیاری از متون عرفانی کلاسیک که عمدتاً در سطح انتزاعی باقی می‌مانند.
تفاوت قلم: روایت‌گری به‌جای نظریه‌پردازی
آنچه از مجموع این آثار برمی‌آید، سبکی است که خودِ استاد خانجانی آن را چنین توصیف می‌کند:
«گوشه‌ای از تجربیات ماورای طبیعی زندگی خود را عرضه نمودم تا نور امیدی باشد برای انسان مدفون شده در مادیّت تن و اندیشه‌های الحادی.» (زندگینامه ماورای طبیعی من)
و در همان مقدمه، با صراحتی که کمتر در آثار مشابه دیده می‌شود، ادعای خود را نیز محدود می‌کند:
«نه ادّعای پیامبری دارم و نه ناجی‌گری و قطب‌گری و امامت … بنده‌ای بودم کافر و سرگردان و بی‌کس و حقیر و فقیر که پروردگارم از سر لطف و کرمش بر من نظری فرمود.» (زندگینامه ماورای طبیعی من)
این ترکیبِ روایتِ زندگیِ شخصی و به‌شدت مستند (با تاریخ، نام مکان‌ها و حتی نام شاهدانِ رویدادها) در کنار طرح دعاوی بزرگ درباره‌ی آخرالزمان، امامت و لقاءالله، وجه ممیزه‌ی سبک اوست: نه یک متن فلسفی انتزاعی، و نه صرفاً یک اثر ادبی، بلکه چیزی در حد فاصل زندگینامه، مکاشفه‌نامه، و رساله‌ی فکری — که به گفته‌ی خودش «سندی بر حقّانیت مکاشفات عرفانی قدما» در روزگار مدرن است.
ماهی سیاه کوچولو (ادامه داستان)
سال: 1360بند: 76
سال: 1360بند: 357
سال: 1360بند: 2093
سال: 1365بند: 55
سال: 1370بند: 228
سال: 1371بند: 1284
سال: 1371بند: 108
سال: 1372بند: 2013
قرآن الساعه - تفسیر موضوعی قرآن
سال: 1375بند: 870
عین الیقین - تفسیر آیات محکمات قرآن
سال: 1376بند: 1050
سال: 1376بند: 1028
سال: 1376بند: 334
سال: 1376بند: 168
سال: 1377بند: 2637
هزار لب لباب - سخنان امام علی ع
سال: 1377بند: 1281
سال: 1377بند: 79
سال: 1377بند: 578
سال: 1377بند: 733
سال: 1377بند: 458
سال: 1377بند: 505
سال: 1377بند: 189
سال: 1377بند: 222
سال: 1378بند: 1083
سال: 1378بند: 182
سال: 1378بند: 149
سال: 1379بند: 925
سال: 1379بند: 76
سال: 1379بند: 278
سال: 1379بند: 258
سال: 1379بند: 492
سال: 1379بند: 134
سال: 1379بند: 358
سال: 1379بند: 78
سال: 1379بند: 510
سال: 1380بند: 806
سال: 1380بند: 688
سال: 1382بند: 560
سال: 1380بند: 826
سال: 1392بند: 33
سال: 1381بند: 664
من – تو – او (جان، جامعه، خدا)
سال: 1381بند: 1065
سال: 1381بند: 245
سال: 1382بند: 407
سال: 1382بند: 184
سال: 1382بند: 247
سال: 1382بند: 532
سال: 1383بند: 127
سال: 1383بند: 435
سال: 1383بند: 750
سال: 1383بند: 488
سال: 1383بند: 743
سال: 1383بند: 885
سال: 1384بند: 1400
سال: 1383بند: 716
سال: 1384بند: 331
علم ، فلسفه ، عرفان ، هرمنوتیک
سال: 1385بند: 329
سال: 1385بند: 364
سال: 1386بند: 83
سال: 1386بند: 440
سال: 1386بند: 407
تاریخچه انقلاب ایرانی در عصر جدید
سال: 1386بند: 297
سال: 1387بند: 1220
سال: 1387بند: 1373
سال: 1387بند: 609
سال: 1378بند: 355
سال: 1387بند: 339
سال: 1387بند: 342
سال: 1383بند: 585
سال: 1387بند: 651
سال: 1387بند: 650
انسان کامل جلد 1 (سرگذشت پیامبران و امامان)
سال: 1387بند: 454
سال: 1387بند: 936
سال: 1387بند: 152
سال: 1387بند: 925
سال: 1388بند: 461
سال: 1387بند: 151
سال: 1387بند: 1354
ناگفته ها و ناشنیده های عصر ما
سال: 1387بند: 454
سال: 1387بند: 50
انسان کامل جلد 2 (سرگذشت عارفان و صدیقین)
سال: 1387بند: 454
سال: 1387بند: 2063
سال: 1387بند: 211
سال: 1387بند: 543
سال: 1387بند: 280
آخرالزمان شناسی عرفانی (رساله نجات)
سال: 1388بند: 594
سال: 1388بند: 2841
سال: 1388بند: 1827
سال: 1388بند: 413
سال: 1388بند: 8
سال: 1388بند: 380
سال: 1388بند: 1026
سال: 1388بند: 123
سال: 1384بند: 884
سال: 1388بند: 757
سال: 1388بند: 565
سال: 1388بند: 1462
سال: 1388بند: 267
سال: 1376بند: 1984
سال: 1388بند: 488
سال: 1388بند: 1014
سال: 1388بند: 553
سال: 1388بند: 262
سال: 1388بند: 313
سال: 1388بند: 67
سال: 1388بند: 2166
سال: 1388بند: 347
سال: 1389بند: 388
سال: 1389بند: 838
سال: 1389بند: 1210
سال: 1389بند: 562
سال: 1389بند: 550
سال: 1389بند: 52
سال: 1389بند: 118
سال: 1388بند: 470
سال: 1389بند: 1687
سال: 1389بند: 478
سال: نامشخصبند: 581
سال: 1389بند: 612
سال: 1390بند: 641
سال: 1390بند: 444
سال: 1390بند: 239
اخلاق عرفانی (رساله عملیه عرفانی)
سال: 1390بند: 955
سال: 1390بند: 1019
سال: 1390بند: 674
سال: 1390بند: 270
سال: 1390بند: 1942
سال: 1390بند: 1942
سال: 1390بند: 1942
سال: 1390بند: 1942
سال: 1390بند: 1942
سال: 1390بند: 1942
سال: 1390بند: 1942
سال: 1390بند: 1942
سال: 1391بند: 365
سال: 1391بند: 119
سال: 1390بند: 1942
سال: 1391بند: 840
سال: 1392بند: 1032
سال: 1392بند: 511
سال: 1392بند: 612
سال: 1392بند: 614
سال: 1392بند: 187
سال: 1392بند: 132
سال: 1392بند: 193
سال: 1392بند: 768
سال: 1392بند: 513
سال: 1392بند: 33
سال: 1392بند: 96
سال: 1392بند: 1163
سال: 1392بند: 1268
سال: 1392بند: 390
خداشناسی امامیه - شرح اسمای الهی (جلد 1)
سال: 1389بند: 118
خداشناسی امامیه - شرح اسمای الهی (جلد 2)
سال: 1389بند: 118
خداشناسی امامیه - شرح اسمای الهی (جلد 3)
سال: 1389بند: 118
خداشناسی امامیه - شرح اسمای الهی (جلد 4)
سال: 1389بند: 118
خداشناسی امامیه - شرح اسمای الهی (جلد 5)
سال: 1389بند: 118
خداشناسی امامیه - شرح اسمای الهی (جلد 6)
سال: 1389بند: 118
خداشناسی امامیه - شرح اسمای الهی (جلد 7)
سال: 1389بند: 118
سال: 1393بند: 1738
سال: 1393بند: 3275
سال: 1393بند: 480
سال: 1386بند: 825
سال: 1394بند: 434
سال: 1394بند: 303
ارض ملکوت و فرج امام زمان (عج)
سال: 1394بند: 397
سال: 1394بند: 793
سال: 1394بند: 590
سال: 1394بند: 430
سال: 1394بند: 433
نزول و عروج روح در خلق جدید آخرالزمان
سال: 1397بند: 5949
سال: 1401بند: 3121
حدیث عشق-اسرار عشق جنسی،عشق جمالی و عشق عرفانی
سال: 1401بند: 648
سال: 1384بند: 1993
سال: 1384بند: 2113
سال: 1388بند: 2166
سال: 1384بند: 2204
سال: 1386بند: 2401
سال: 1384بند: 1422
