ویرگول
ورودثبت نام
Blue.Birdie
Blue.Birdie
Blue.Birdie
Blue.Birdie
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

نامه ای که هرگز خوانده نشد...


بیست سالگی همانند حبس در اتاق کوچکی بود که از آن ترس داشتم.

بیست سالگی مثل نفس کشیدن زیر آب ، سقوط در خواب و وحشت از بیدار شدن بود.

زمانی که سیزده سال بیشتر نداشتم برای بیست ساله ی خودم نامه ای نوشتم با موضوع "سلام قهرمان من".

قرار بود نامه درست روز تولد بیست سالگی به دستم برسد. هدیه ای به سادگی کلمات.

نامه ترسی بود که از آن خبر نداشتم. نامه را بدون خواندن حتی یک کلمه پاک کردم و تسلیم کلماتی شدم که هیچ وقت برای من نبود.

آدم از خودش خجالت میکشد؛ از اینکه بگوید ذره ای در دلش نسبت به خودش شک دارد

از اینکه اعتراف کند از چشم های دلهره آورش در آینه میترسد

تا مبدا کسی قضاوت نا به جا کند.

تا مبدا کسی باورت نکند؛ آخر رسم دنیا بر نادیده گرفتن تازه نفس هاست،

میترسم نیامده فراموشم کند.

میترسم از اینکه جا بمانم در کلماتی که برای همیشه پاک شد

میترسم از اینکه زمان بگذرد و من در دورترین افسانه ها سرگردان بمانم

میترسم از اینکه نت ها را اشتباه بزنم و دنیا مثل روز اولش نشود

میترسم از اینکه نتوانم و نشود، از اینکه فریاد بزنم و شنیده نشوم

میترسم مثل ترانه ای که دهان به دهان گشته ذره ذره در زمان خودم را گم کنم

میترسم تاریخ دوباره تکرار شود و من آشفته بمانم.

فردا ترس است و دیروز هزار سال است که گذشته و امروز مرا نمی‌پذیرد

و من سرگشته تر از همیشه در این خط زمانی گره خورده خودم را پیدا نمیکنم.

گویی هزار سال است این زندگی را زیسته ام و هربار که به این نقطه برمیگردم گر میگیرم و میسوزم.

گویی در آینه های بی نهایت حبس شده ام و کافی است یک لحظه چشم در چشم شوم با انعکاس ابدی خودم تا فرو بریزد هر آنچه از گذشته و آینده باقی مانده است.

آن وقت هر روز همین روز لعنتی است. که شروعش با ترس و پایانش با خفگی است.

کسی چه میداند شاید یکی از آن روزهای تکراری نفرین شده، جرئت خواندن نامه ام را پیدا کردم و نامه ای از نو نوشتم برای فردا که" طلسم بالاخره شکسته شد".





۴
۰
Blue.Birdie
Blue.Birdie
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید