
عشق نارگل در تاریکیِ ژپتو
در یک شرایط سخت روحی بود کسی رو نداشت درکش کنه،پیش هیچکی احساس خوبی نداشت،شبا گریه میکرد روزا آهنگ گوش میداد،و کل شب و روزاش تکراری و کسل کننده گذشت و کسی نبود اون رو نجات بده،تا اینکه با ژپتو آشنا شد،تنها چیزی که باعث شد نارگل پیش ژپتو احساس آرامش بکنه این بود که با همه فرق داشت،و نارگل رو درک میکرد و با آغوش حرفای قشنگش بغلش میکرد،ژپتو یه مرد با حوصله و مهربون بود که دل نارگل رو جذب شخصیت خوبش کرد،با اومدن اون زندگی نارگل به طور کلی عوض شد،تازه فهمید زندگی هنوز هم فرشته های بدون بال داره،که یکیش ژپتو بود،همه چیز خیلی خوب پیش میرفت تا اینکه در دل نارگل جرقه ای روشن شد اولش فکر کرد زود خاموش میشه ولی هر بار شعله اش بیشتر میشد و روشنتر.و برخلاف جرقه های امروزی این جرقه ی عشق تو دل نارگل باعث شد درهای موفقیت و خوشبختی به روی نارگل باز بشه،نارگل خوشحال بود از این جرقه برپا شده تو قلبش،و اونجا بود فهمید دل به ژپتو بسته و برق چشمای نارگل بعد این دل دادن یه شهر رو میتونست روشن کنه،یه روز بدون ترس از هرگونه جوابی از طرف ژپتو،باهاش قرار گذاشت و بعد کلی حرف زدن از روز مره وقتی ژپتو حواسش پرتِ صحبت کردن بود،نارگل زوم کرد به چشماش،ژپتو سرشو که گرفت بالا با تعجب پرسید؛نارگل خانم؟حواست هست؟
نارگل چشماشو زد به هم و یه لبخند کوتاه زد و گفت؛دل من چند شبیست که روانه به سوی دلت شده است و حواس پریده از سرِ نارگل.ژپتو سکوت کرد و چیزی نگفت بعد از سکوتی طولانی خداحافظی کردند از هم.بعد از آن شب ژپتو به بهانه اینکه نارگل برایش مهم است و نمیخواهد درگیر احساساتی عذاب آور شود،خودش را کمرنگ کرد،دیگر مثل قبل جواب نارگل را نمیداد،نامه برایش نمیفرستاد و پاسخ نامه هایش را به کوتاهی و با تاخیر ارسال میکرد،دیگر خبری از حرفهای شبانه و صدای هم شنیدای زیبا نبود،هربار میخواست به نارگل با بی محلی کردنهایش بفهماند ک دست از عشق به او بردارد اما نارگل بحث را به بیراهه میکشاند،ژپتو دیگر ژپتوی همیشگی نبود برای نارگل،تغییر کرد و مردی سرد،یخ،بداخلاق و بی حوصله شد،البته فقط برای نارگل.او فکر میکرد با دور شدنش بتواند نارگل را از عشقی که مبتلا شده است برهاند و خودش را از ذهن نارگل پاک کند،اما بی خبر بود از ضرب المثلی که میگوید؛دوری و دوستی.نارگل هر روز بیشتر دلبسته اش میشد و هر شب با مرور خاطرات خوبش با ژپتو به خوابی آرام فرو میرفت و آواز ژپتو همچو نسیمی بهاری در گوشهای نارگل میپیچید و ناخوداگاه لبخند بر لبانش جاری میشد،این جرقه فوران شده در نارگل در خوشبختی را به رویش گشود و شخصیت ضعیف و رنجور نارگل با این جرقه در وجودش تبدیل به یک شخصیت محکم و قوی و خودساخته شد،نارگل دیگر برای خوب کردن حالش اهنگ گوش نمیکرد و اشک نمیریخت،و به دنبال خوب کننده حال نمیگشت،نارگل شیرزنی شد در اوج ناامیدیها و اندوه های زندگی اخیر خود.با وجود این عشق به ژپتو،زندگی نارگل پر از حال خوب است و اتفاقات قشنگ،و ژپتو همچنان در تلاش است که از بین ببرد این دلدادگی را چون فکر میکند آخر عاقبت نارگل رنج بیشتر میکشد،ای کاش ژپتو میدانست که عشق نارگل عشقی نیست که بشود آن را پاک کرد،او این دلدادگی را با اصلیترین خودکار ساخت قلبش حک کرده است.و دیگر نارگل،دختر سابق نبود،لبخند میساخت و تولید میکرد و بر لبان نیازمندان به لبخند،رایگان صادر میکرد
نگینـَم❤