دنیل کالویا در فیلم یهودا و مسیح سیاه، با اجرای شورانگیز خود لرزه بر اندامتان میاندازد. کالویا در نقش فرد همپتون، رهبر حزب پلنگ سیاه ایلینوی ظاهر شده است و هنگامیکه روی صحنه میآید، حضوری کاملاً گیرا دارد. همپتون با سخنرانیهای پرشور و حرارتی که از اعتقاد راسخش سرچشمه میگیرد، مخاطبانش را به هیجان میآورد. درجایی از فیلم، خبرچین افبیآی، با بازی ویلیام اونیل (شخصیت یهودا در عنوان فیلم)، به رئیس خود روی میچل درباره همپتون چنین میگوید:
اون میتونه نمک رو به یه حلزون بفروشه.
(اشاره به اینکه نمک، حلزون را بهسرعت میکُشد.) توصیفی که به نظر اغراقآمیز میآید، اما درست است.

همپتون قصد دارد نژادها و گروههای حاشیهای گوناگون را در ائتلاف رنگینکمان علیه دشمنی مشترک متحد کند. او شما را متقاعد میکند که در این مأموریت موفق خواهد شد. فیلم یهودا و مسیح سیاه مشکلاتی جدی در فیلمنامه دارد، اما درمجموع فیلمی بحثبرانگیز است که نمیتوان از آن چشم پوشید.
همپتون توانایی فوقالعادهای در گردهم آوردن و متحد ساختن دشمنان و رقبای بالقوه خود داشت. همین مسئله او را به شخصیتی خطرناک برای آمریکا تبدیل میکرد؛ آمریکایی که به نظر میآید از وضعیت موجود و نژادپرستی حاکم بر جامعه بسیار خشنود است. درنتیجه، همپتون کاندیدای تازهای برای ترور افبیآی محسوب میشد.
زمان زیادی از فیلم را همراه با افبیآی هستیم. البته این سکانسها بهاندازه لحظات اعضای حزب پلنگ سیاه مخاطب را درگیر خود نمیکنند؛ هرچند تصاویر عالی شان بابیت و تدوین هوشمندانه کریستن اسپراگ را نمیشود نادیده گرفت.
همانطور که مستند MLK/FBI نشان میدهد، جی.ادگار هوور تلاش زیادی کرد تا کوششهای سیاهپوستان را برای تأمین برابری نابود کند. اما در یهودا و مسیح سیاه، مارتین شین در نقش ادگار هوور، با آن گریم سنگینش، فقط حضوری کاریکاتوری دارد. صحنه گفتوگوی او و جسی پلمونس در نقش روی میچل، بدترین سکانس فیلم است.
شیوه پرداخت روابط میان کاراکترها، ایراد اساسی فیلم یهودا و مسیح سیاه است. فیلم برای عمق بخشیدن به روابط میان شخصیتها زمان زیادی صرف نمیکند. برای مثال، اگر فیلم روی روند جلب اعتماد همپتون به اونیل تمرکز میکرد، احتمالاً نتیجه بهتری میگرفت.
ادامه دارد....
منبع: فیلیمو