سریال “میخواهم زنده بمانم” همزمان با پخش قسمت بیستم، بهپایان فصل اولش رسید. در فیلیمو شات مروری داریم بر نظر منتقدان و رسانهها درباره این اثر.
سریال میخواهم زنده بمانم دوشنبه این هفته بهپایان رسید. از اولین قسمت سریال، با نقد و نظرها و واکنشهای مختلفی درباره آن روبهرو بودیم. محتوا، فضاسازی، بازیها، دیالوگها، روابط و… در این سریال، محل گفتوگوی بسیاری بود. برخی این سریال را ستودند و برخی دیگر معتقد بودند کموکاستهایی مانع از این شده که بتوانیم میخواهم زنده بمانم را اثری درجهیک و بیعیب و نقص بنامیم. بااینحال آنچه مهم است توجه فراوان رسانهها و منتقدان نسبت به این اثر است که از استقبال بالا نسبت به آن حکایت دارد. بخشی از نقدها و نظرهای متنوع درباره این سریال را مرور میکنیم.
درباره سریال می خواهم زنده بمانم میتوان گفت که این اثر بازتابدهنده اسطوره پیشرفت در دوران بعد از جنگ است و نشانی از تغییرات گسترده جامعه ایرانی در قبال تلقی متفاوت از هویت خویش. سریال از این بابت به شکل دقیق و وسواسگونه تلاش کرده از طریق بازنمایی اشیای آن دوره، تاریخیت خویش را تعین مادی بخشد، اما نکته اینجاست که میخواهم زنده بمانم، روح زمانه دهه شصت را احضار نمیکند. اصولاً معلوم نیست با کدام دهه شصت روبهرو هستیم و این ایماژی که از آن دوره به تصویر کشیده شده چقدر واجد حقیقت تاریخی است.
میخواهم زنده بمانم که از ابتدا در شخصیتسازی و داستانپردازیاش جسارت زیادی را به خرج داده، با واردکردن شخصیت حاج حسام بازهم این جسارت را بیشتر عیان میکند. افرادی که در سالهای دور با مسئولیتهای مهمی که در اختیار داشتهاند، اگرچه خودشان هم فاسد نبودهاند، مارهای خطرناکی را در آستین و کنار خودشان پرورش دادهاند؛ کسانی که با نقاب تشرع و با ذکر خدمت به خدا و مردم از هیچ کار علیه مردم و خدا دریغ نکردهاند و نمیکنند.
شاید ویژگی مهم درباره میخواهم زنده بمانم این باشد که سازندگانش آگاهانه به سراغ ساخت یک محصول عامهپسند رفتهاند اما برای ارائه همین محصول در سطح کیفی بالا تلاش چشمگیری صورت گرفته است. میخواهم زنده بمانم در الگوهای روایی، شخصیتپردازی و فضاسازی، بیشتر از آنکه مثلا به سریالهای عامهپسند ترکی نزدیک باشد، وامدار رمانهای عاشقانه عامهپسند فارسی است که از دهه پنجاه تا همین الان همواره بخش قابلتوجهی از بازار نشر را به خود اختصاص دادهاند و طرفداران زیادی هم دارند.خبرآنلاین
از توجه به بازیگران میخواهم زنده بمانم مشخص است که بودجه میلیاردی برای آن صرف شده، بودجهای که کارگردان باایجاد ظرافت بیشتر میتوانست به بهترین نحو ممکن از آن استفاده کند و قصه متفاوت و ماندگاری را روایت کند.
سریال میخواهم زنده بمانم یک پایلوت استاندارد است که هم کاراکترهای اصلی داستان را معرفی میکند و در ورود ستارههایش خسّت به خرج نمیدهد و هم سرشاخههای اصلی قصه را برای مخاطب آشکار میسازد. قصهای که بافت تاریخی دارد و روایتی از فضای حاکم بر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ کشورمان را ارائه میدهد؛ رابطه عاشقانه میسازد و کاراکتر مثبت و منفی پررنگ خود را مشخص میکند.
در شرایطی که سریالهای ایرانی در بسیاری از موارد تلاش میکنند با آغازی متوسط، داستانی را برای روایت در ادامه ماجرا شکل دهند، اما سریال شهرام شاهحسینی از این قاعده نفرتانگیز پیروی نمیکند و در همان ابتدا با سرعت و خشمی وحشتناک و البته تحسینبرانگیز به تماشاگرش نقب میزند.
بازی حامد بهداد در سریال قابل ستایش است. او به خوبی توانسته نقش فردی مقتدر را ایفا نماید. در میخواهم زنده بمانم تعلیق قابل قبولی جریان دارد. با اینحال طراحی لباس سریال با توجه به زمان رخداد داستان در دهه ۶۰، دچار ضعفهای فراوان است. برخی از دیالوگهای سریال هم امروزی هستند و در دهه شصت استفاده نمیشدند.
کندوکاو در رابطه عشق و قدرت و لایهبرداری از نسبت عشق و سیاست در زمانه عُسرت و یک شرایط منقبض اجتماعی، همان چیزی است که پیشتر شهرزاد هم از آن گفته بود و خب خیلی هم موفق بود، بازسازی رابطه شهرزاد، قباد و فرهاد. اینجا با عناوینی دیگر: هما حقی، امیرشایگان و نادر سرمد. باز هم جذاب از آب درآمده.
این سریال جزو معدود آثاری است که از بازیگرانش بهعنوان ویترینی برای فروش بیشتر و افزایش مخاطب استفاده نمیکند و میتوان به دقت کارگردان، در زمینه بازیگیری، از انتخاب بازیگران توسط او، پی برد.
منبع:
https://www.filimo.com/shot/%d9%81%d8%b5%d9%84-%d8%a7%d9%88%d9%84-%d9%85%db%8c-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%87%d9%85-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87-%d8%a8%d9%85%d8%a7%d9%86%d9%85/