یزدانیان اینبار جاهطلبانهتر از در دنیای تو… عمل کرده است. علیرغم تمام شباهتهای ذکرشده، یزدانیان به تکرارِ حالوهوای فیلمِ قبلی اکتفا نکرده بلکه سعی میکند از آن فراتر رود. ناگهان درخت صرفاً تکرار عناصر ستایششده در دنیای تو… نیست بلکه میتوان آن را نوعی تلاش برای گسترش آن الگوها – و اضافهکردن اَبعادِ تازه به آنها – قلمداد کرد. اگر در دنیای تو… یادآور حالوهوای امیدبخشِ آغاز یک رابطه است (حتی اگر با یک احساس کاملاً یکطرفه روبهرو باشیم)، ناگهان درخت – از جایی به بعد – انگار ادامه داستان فیلم قبلی بهنظر میرسد. در فیلم قبلی یزدانیان، شاهد شعلهکشیدنِ یک احساس قدیمی بودیم. حالا، در ناگهان درخت ، یکی از پرسشهای اصلی این است: «اگر عاشق به معشوق برسد چه میشود؟» میتوان در دنیای تو… و ناگهان درخت را بهترتیب با پیش از طلوع (۱۹۹۵) و پیش از نیمهشب (۲۰۱۳) (دو ساختۀ تحسینشدۀ ریچارد لینکلیتر) مقایسه کرد: اولی در ستایش لذت «خاطرهسازی» و دومی وقتی این خاطرات شیرین با واقعیت تلاقی میکنند. پس قابلانتظار است که لحن ناگهان درخت ، علیرغم لحظات دلنشینی که در طول فیلم مشاهده میشود، به شیرینیِ فیلم قبلی یزدانیان نباشد.

بیشتر درباره این فیلم بدانید:
بهطور کلّی، سبک اجرای یزدانیان به شکلگیری حالوهوای آرامشبخش در خیلی از لحظات کمک کرده است. پس از تماشای دو فیلم از او، میتوان گفت که حوزۀ قدرت صفی یزدانیان جایی است که محوریت صحنه را از انسان به اشیاء و طبیعت تغییر میدهد. او، به سبکی که یادآور کارِ آندری تارکوفسکی بهنظر میرسد، در میان کارگردانهای ایرانی، متخصص بهتصویر کشیدنِ نسبت انسان به طبیعت بهنظر میرسد. دیدنیترین و تأثیرگذارترین نماهای ناگهان درخت را میتوان به دو دسته تقسیم کرد: نماهای نزدیک و جزیینگرانه از اشیا، و نماهای بسیار دور از طبیعت و نمایش انسانهایی که صرفاً بخشی از طبیعت هستند؛ نه بیشتر و نه کمتر.