در ابتدای دهه نود، رامبد جوان دو کمدی موفق و پرفروش پسر آدم، دختر حوا و ورود آقایان ممنوع را ساخت و با نقشآفرینی در گناهکاران ساخته فرامرز قریبیان سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد مکمل را به دست آورد. همه چیز آماده بود تا در پختهترین دوران کارنامهاش، رامبد جوان به بازیگر و کارگردانی پرکار در سینمای ایران تبدیل شود. اما جوان برخلاف انتظار به شبکه تازه تاسیس نسیم رفت و شوی خندوانه را به راه انداخت. هرچند، حاصل خندوانه برای رامبد جوان شهرت و موفقیتی فراتر از انتظار بود، طی یک دهه او را عملا از ساحت یک سینماگر دور کرد و از او یک چهره تلویزیونی تمامعیار ساخت. کارنامه سینمایی جوان در دهه نود هم محدود شد به ساختن دو فیلم نگار و قانون مورفی که عملکردی کمتر از حد انتظار داشتند و نهایتا بازی در چند نقش کوتاه.
با وجود اینکه پخش فصل جدید خندوانه آغاز شده و حساسیت و فشار رسانهای روی این برنامه بیشتر از همیشه است، رامبد جوان فیلم سینمایی چپ، راست را آماده نمایش دارد که مهمترین تجربه بازیگری او پس از سالهاست و فراتر از آن، با ساخت سریال کمدی مردم معمولی به شبکه نمایش خانگی آمده.

قصه در یک مرکز زیبایی و تناسب اندام میگذرد و همه چیز حول محور رییس ثروتمند ولی خسیس این مجموعه است که با ورود آدمهای تازه و پیش آمدن ماجراهای غیرمنتظره همه چیز از کنترل او خارج میشود… . مردم معمولی که در قالب اپیزودهای ۲۰ تا ۲۵ دقیقهای ساخته شده برگرفته از الگوی نمایشی سیتکام است که در کمدیهای تلویزیونی سابقهای طولانی دارد و البته در تولیدات ایرانی کمتر تجربه شده.
سیتکام یا کمدی موقعیت، در سادهترین شکل ممکن به فرمتی از سریالسازی اشاره دارد که در آن بازیگران مقابل تماشاگران در صحنه ظاهر میشوند و شاهد واکنش زنده تماشاگران به اتفاقات و شوخیهای جاری در صحنه هستیم که این واکنش در قالب صدای خنده به نسخه نهایی اثر راه پیدا میکند. سریالهایی که با فضا، دکور و شخصیتهای ثابت و محدود شناخته میشوند و هر بار در این فضای ثابت داستان تازهای برای شخصیتها پیش میآید. دوستان، آشنایی با مادر و تئوری بیگ بنگ از جمله سیتکامهای معروفی هستند که در ایران هم طرفداران پرشماری دارند. با این وجود، سالها از ساخت آخرین سیتکام موفق در شبکههای تلویزیونی آمریکایی میگذرد و این فرمت نمایشی تقریبا جای خود را به مدلهای دیگری داده، گرچه هنوز ردپای تاثیرات و الگوهای روایی آن بر نسل جدید کمدیها مشهود است.
در ایران از همان زمانی که تماشای سیتکامهای روز در میان مخاطبان باب شد، تلاشهای زیادی برای ساخت نمونههای وطنی آن صورت گرفت که عموما راه به جایی نبردند و نهایتا ترجمان بصری و روایی سیتکامها در تلویزیون ایران شد سریالهای کمدی نودشبی که با چند بازیگر محدود و در یک لوکیشن ثابت ساخته میشدند و با وجود استفاده از الگوهای روایی سیتکامها، از نظر بصری و ساخت شباهت چندانی به آنها نداشتند. موفقترین نمونه از این دست شاید پاورچین باشد که با وجود تولید فقیر و شتابزده به دلیل تاثیرپذیری آشکار از فضای دوستان و ساینفیلد نسبت به زمان خودش در تلویزیون ایران یک اتفاق محسوب میشد.
منبع: فیلیمو شات