به طور کلی و از نظر گونهشناسی، ژانر عاشقانه چه در ادبیات و چه در سینما داستانهایی را در برمیگیرد که موتور محرکه درام آنها علاقه و کشش دو نفر باشد. صرف وجود دو نفر و یک گرایش عاطفی البته برای روایت یک قصه کافی نیست و گاه پای موانعی به عظمت جنگ و مرگ در میان است که رابطه انسانی را به استعارهای از مفاهیم و رویدادهای بزرگتر تبدیل میکند. نمونه معروف ادبیاش جنگ و صلح شاهکار تولستوی است که ورای یک مثلث عشقی، روایتی داریم از جامعه فئودالی و بحرانزده روسیه وقت و لشکرکشیهای ناپلئون به دیگر ممالک اروپا. یا در نمونههای سینمایی مشهور میتوان کازابلانکا (Casablanca) و تایتانیک (Titanic) را مثال زد که فجایع انسانی همچون جنگ جهانی یا غرق شدن یک کشتی مسافربری را در پسزمینه یک داستان عاشقانه و زمینی به تصویر میکشند.

در نمونههای مدرنتر، گاه یک داستان عاشقانه در ترکیب با الگوهایی از ژانرهای دیگر روایت میشود که معروفترین آنها ترکیب کمدی با عاشقانه یا همان فیلمهای کمدی-رمانتیک است که در چنین روزهایی بیشتر از همیشه مشتری دارند. در کمدی-رمانتیکها رابطه میان دو شخصیت اصلی از زمان شکلگیری با وجود تمام فراز و نشیبها به شیوهای شیرین و گرم روایت میشود تا مخاطب از تماشای یک رابطه آرمانی و تاثیرگذار به تجربهای لذتبخش دست پیدا کند. کمدی-رمانتیکها در هر دوره مدیون ستارههای دوستداشتنی و جذابی هستند که میتوانند مخاطبان را با خود همراه کنند و به قلب قصه تبدیل شوند.
مثلا، در دهه نود ستارگانی چون مگ رایان و تام هنکس یا جولیا رابرتز و ریچار گیر ستاره چنین فیلمهایی بودند و حاصل این ترکیبهای جذاب فیلمهای خاطرهانگیزی مانند بیخواب در سیاتل (Sleepless in Seattle)، نامه داری (You’ve Got Mail)، زن زیبا (Pretty Woman) و عروس فراری (Runaway Bride) است. امروز هم امیلیا کلارک به ستاره محبوب کمدیهای عاشقانه تبدیل شده که بهترین فیلمهای ولنتاین وی چون من پیش از تو (Me Before You) و آخرین کریسمس (Last Christmas) را در کارنامهاش دارد، یا حتی میشود به ریچل مکآدامز با فیلمهای دفترچه خاطرات (The Notebook) و درباره زمان (About Time) اشاره کرد.