
همان گونه که يادآور شديم٬ برنج٬ از روزگاران کهن٬ خوراک اصلی٬ و در برخی موارد٬ غذای تقريبا منحصر بسياري از اهالی گيلان بوده است. تا همين اواخر٬ مصرف نان گندم٬ در اين منطقه٬ بسيار محدود بود تا آن جا که نشانه تنگدستی به شمار می آمد.تا آنجا که اگر کسی می خواست رحم و عطوفت ديگران را نسبت به خود جلب کند مي گفت: از فرط بينوايی٬ چند روزیي است خوراکم منحصر به نان بوده است. در گذشته یکی از نفرین ها و توهین های متداول در گیلان برو نان بخور و بمیر بود.
اهميت و منزلت برنج نزد گيلک ها به حدی بود که بسياری از آنها٬ به خصوص روستاييان٬ اهل و عيال خود را پلخور (پلوخور)٬ در برابر نان خور٬ و همسر خويش را پلپچ يا پلوپوچ (پلو پزنده ) و زنی را که در اجرای وظايف خانه داری کوتاهی می کرد پلو حرام آکن (پلو حرام کن ) خطاب می کردند و نيز وقتی می خواستند به غيرضروری و بی اهميت بودن امری تأکيد کنند آن را با برنج مقايسه می کردند و می گفتند: می شامه پلا برنج مگه؟!(مگر برنج پلوی شب من است؟! نظیر مگر نان شب من است؟!)
برای مطالعه ادامه مطلب برنج و برنج کاری در زبان مردم گيلان و مازندران و چند ناحيه ديگر می توانید به لینک زیر مراجعه نمایید: