«عشق میگریاند»

عشق سراسر نور و امید و زیبایی ست ، اما آیا این تمام حقیقت است؟

عشق ، معنای مشخصی ندارد ، اما اگر از من بپرسی میگویم «عشق میگریاند»

درست شنیدی ، عشق می‌گریاند .

عشق زیباست ، انسان را تغییر میدهد و بذر امید را در دل آدمی میکارد ، اما به همان اندازه نابودگر و ناامید کننده ست.

جامعه از تمام عشق ، فقط روایت های تک بعدی مثل زیبایی ، دوست داشتن ، دوست داشته شدن و آغوش گرم یار را به ما نشان داده است.

سوال اینجاست ، پس نیمه تاریک عشق کجاست؟

گریه ، ویران شدن ، غمگین شدن ، تنها شدن در حالی که کسی را کنارت داری . وجه های مختلف عشق که کسی از آن چیزی به ما نگفت.

عشق مثل شمشیر دولبه ایست که یه لبه اش ما رو به امید و آرزو نزدیک تر میکند ، مارو به زندگی وابسته می‌کند ، ما رو امیدوار می‌کند ، و برعکس لبه ی دیگر ..... خب بهتر است از لبهٔ دیگر حرف نزنیم ، همین که بدانیم امید را به ناامیدی و لبخند را به اشک و عشق و محبت را به نفرت تبدیل می‌کند کافیست.

بله ، عشق می‌گریاند ، اگر درست تجربه اش نکنیم ما را به صخره میکوبد.

عشق مثل اقیانوس ست ،و ما کشتی آن اقیانوس هستیم. اگر اقیانوس آرام و ساکت باشد ، ما بهترین و زیبا ترین نوع عشق را تجربه می‌کنیم ، اما اگر اقیانوس طوفانی شود ، ما جز راه نجات دنبال چیزی نمیگردیم.

عشق با تمام زیبایی اش می‌تواند بی‌رحم و وحشتناک باشد . ما فقط زیبایی های عشق را میبینیم و چشمانمان را روی بخش تاریک و خوفناک آن بسته ایم.

در واقع این ما هستیم که با انتخاب های اشتباه ، عشق را برای خودمان سخت تر و غم انگیزتر میکنیم .

اما میدانی چیست؟ این درد و غم برای ما بی فایده نیست ، برعکس . کاملا به کارمان می آید ، ما از درد و غمی که از سر گذرانده ایم درس میگیریم و تجربه هایمان را سر لوحه زندگیمان قرار میدهیم. کودک تا زمانی که زمین نخورد بلند شدن و راه رفتن را یاد نخواهد گرفت اینطور نیست؟

حالا سوالم از شما اینه ، چرا ما فقط بخش زیبای عشق را میبینیم؟ چرا بخش تاریک را نادیده میگیریم؟ چطور میتوانیم بین بخش تاریک عشق و بخش زیبایش تعادل برقرار کنیم؟

شاید تنها راه این باشد که ، ما تمامیت عشق را بپذیریم و آن را هر طور که هست به آغوش بکشیم . بپذیریم که ممکن است مثل یک خنجر وارد قلبمان شود و یا ممکن است مرهم شود بر زخم های تنمان.

«اما یادمان باشد عشق می‌گریاند.»