
_چقدر سرده!
نفسم را آه مانند بیرون دادم که تبدیل به بخار شد...
مانتوی نازکم را بیشتر دور خودم پیچیدم و در خود مچاله شدم...
سعی میکردم هوای سرد آذر ماه را نفس نکشم...
لعنت به آن صاحبخانه ای که میدانست من بی پناهم و من را از خانه بیرون کرده بود...
با هر سختی که بود اجاره اش را هرماه میپرداختم...
از بدهکار بودن تنفر داشتم، از نان شب خودم میزدم و گرسنه میماندم تا سقف بالای سرم را از من نگیرد...
ولی آدم ها بی رحم شده اند...
مثل همین صاحبخانه ای که به صراحت گفت شرمَش میشود من در خانه کوچک حیاطِ پشتی خانه اش زندگی کنم...
رفت و آمد فامیل هایش زیاد بود و من با اینکه اجاره را پرداخت کرده بودم، به راحتی آواره کوچه و خیابانم کرد...
اسباب و وسیله ای نداشتم..
تنها، گردنبند یادگاری مادرم بود که در دستانم میفشردمش...
نمیتوانستم بفروشمش! تنها دارایی ام از خانواده ای که هیچوقت نصیبم نشد، همین بود!
درون سلول های بدنم زلزله به پا شده بود و به وضوح، از سرما بود یا ناراحتی، در آن پارک خلوت که پرنده هم پر نمیزد میلرزیدم...
به خودم دلداری دادم :
_منم یه خدایی دارم! بالاخره حواسش بهم هست دیگه، نه؟ نمیذاره تو ۱۷ سالگی آواره بشم...
فردا میرم با ثمین خانوم حرف میزنم، شاید گذاشت تا یه مدت همونجا توی خیاط خونه بخوابم! گرچه...، عمرا اجازه بده! ولی آرزو بر جوانان که عیب نیست! هست؟
صدای بَمی شنیدم...
_خانم! بفرمایید این کت رو بپوشید!
این دیگر که بود!
با اخم، به طرفش برگشتم،
_لازم نیست! ممنون!
هیچ خوشم نمی آمد که گدا بنظر برسم، گرچه، مگر آبرویی برایم مانده بود دیگر؟
_خانم من قصد جسارت ندارم، هوا خیلی سرده! شماهم که یادتون رفته کاپشن بردارید! بپوشید لطفا!
هه، یادم رفته بود؟ من لباس گرمی داشتم و فراموش کردم؟
باد سردی وزید که عطسه ای کردم!
دوباره تکرار کرد...
_خانم!
به ناچار کُت گرم و نرمش را گرفتم و پوشیدم
_ممنونم!
لبخندی زد..
_میتونم بشینم؟
سر تکان دادم...
روی نیمکت پارک که چه عرض کنم، طوری در قلبم نشست که بعد از سالیان سال که دارم داستان شروع عشقمان را مینویسم، در آشپزخانه خانه مان، مشغول درست کردن غذای مورد علاقه من است....(((:
•|داستانکوتاه|•
•|نویسنده : نگار عارف|•