کتاب «اشرافزادگان فقیر» اثر رضا حیاتالغیب، کتابی است که به شما کمک میکند تا از فقر ذهنی و مالی رهایی یابید و به ثروت واقعی برسید.
نویسنده در این کتاب، فقر را یک توهم میداند که در ذهن ما شکل گرفته است. او معتقد است که همه ما توانایی رسیدن به ثروت را داریم، اما به دلیل باورهای غلط و تکرار عادتهای اشتباه، نمیتوانیم از این توانایی استفاده کنیم.
کتاب اشرافزادگان فقیر، مانند یک سفر است که شما را به درون خود میبرد. در این سفر، با باورها و عادتهای خود آشنا میشوید و میآموزید که چگونه آنها را تغییر دهید.
در این کتاب، نویسنده به شما میآموزد که:
فقر یک توهم است و با تغییر باورهای خود میتوانید آن را از بین ببرید.
برای رسیدن به ثروت، باید به رویاهای خود باور داشته باشید و برای تحقق آنها تلاش کنید.
باید از استعدادها و تواناییهای خود استفاده کنید.
باید بر ترسها و محدودیتهای خود غلبه کنید.
کتاب اشرافزادگان فقیر، کتابی است که میتواند زندگی شما را تغییر دهد. اگر به دنبال ثروت واقعی هستید، این کتاب را از دست ندهید.

«هر قدر هم که در ستایش فقر صحبت شود، باز هم این واقعیت پابرجاست که نمیتوانیم زندگی کامل و موفقی داشته باشیم، مگر اینکه ثروتمند باشیم. هیچکسی بدون پول کافی نمیتواند به بالاترین سطح استعداد و رشد روحیاش برسد؛ چون برای گشایش روح و رشد استعدادها به چیزهای زیادی احتیاج داریم و بدون پول نمیتوانیم آنها را فراهم کنیم. خداوند صفات بسیار زیادی دارد، ولی هیچگاه صفت فقر را برای خود برنگزیده و نگفته است فقیرم! خداوند در تمام کتابهای آسمانی خود را غنی و صمد معرفی کرده است؛ بینیاز و سرشار از غنا! پس فقر نه فضیلت است و نه میتواند خواست خداوند باشد. هیچ کجای جهان هستی، شما آثاری از فقر نخواهید دید، مگر در یک مورد و آن هم بین انسانهایی که فقر را باور کرده و با آن زندگی میکنند. شما فقط در یک گوشه از جهان فقر را خواهید دید و آن گوشه جایی است که انسانهای فقیر با انعکاس نگاه و انرژی فقیرانهی خود باعث تجلی فقر در سر و روی آن منطقه میشوند. انسان حق زندگی دارد. این بدان معناست که او قابلیت این را دارد که بتواند بدون مشکل از هر امکاناتی که برای حداکثر پیشرفت ذهنی، روحی و جسمی خود نیازمند است بهره بگیرد. به بیانی دیگر او حق دارد ثروتمند باشد. برای ثروتمندشدن واقعی نباید به میزان اندک رضایت داد. هیچکس نباید به امکانات اندک رضایت دهد، در حالیکه میتواند و توانایی آن را دارد که از امکانات بیشتری لذت ببرد. رضایت داشتن به اندک احمقانه است. ما نمیتوانیم جلوی این آرزو را بگیریم که دوست داریم همانی باشیم که توانش را داریم.»
منبع : کتاب اشراف زادگان فقیر