مکفادن، پس از چند اثر ناامیدکننده، با تریلری پرفشار و جذاب به عرصه ادبیات بازگشته است. شخصیتهای این داستان، در مقایسه با شخصیتهای ضعیف رمانهای «هرگز دروغ نگو» و «بخش دی»، به طرز چشمگیری قوی و دوستداشتنی هستند.
اگرچه شخصیت اصلی داستان بینقص نیست، اما نویسنده به خوبی نواقص او را شرح داده و در طول داستان شاهد پیشرفت و تحول او هستیم.
من پیچش داستان را حدس زدم، اما کنجکاوی من برای کشف سرانجام ماجرا، باعث شد تا به راحتی و با اشتیاق کتاب را دنبال کنم.
مکفادن در این کتاب، به سابقه بیش از ۲۰ سالهاش در نگارش این اثر اشاره میکند. این سابقه به وضوح در انسجام و ظرافت داستان مشهود است. هیچ حفرهای در روایت داستان وجود ندارد و همه چیز به طور قانعکنندهای به هم پیوند میخورد.
شاید توضیحات مربوط به شخصیت داون، که به وضوح در طیف اوتیسم قرار دارد، کمی بیش از حد باشد، اما این شخصیت کلیشهای نیست و نحوه توصیف او توسط مکفادن آزاردهنده نیست.
در پایان داستان، لحظهای لطیف و احساسی وجود دارد که اشک به چشمانم آورد. چنین لحظاتی در تریلرهای روانشناختی معمولی به ندرت اتفاق میافتد.

دو زن، دفتری پر از اسرار و جنایت وحشتناکی که نمیتوان پسش گرفت.
داون شف عجیب است.
دستکم همه در ویکسد، شرکت مکملهای غذایی که داون آنجا حسابدار است، اینطوری فکر میکنند. او هیچوقت حرف درست را نمیزند، هیچ دوستی ندارد و همیشه دقیقاً رأس ساعت 8:45 صبح پشت میز کارش است. به همین دلیل وقتی یک روز صبح داون در دفتر حاضر نمیشود، همکارش ناتالی فارل زیبا و محبوب، مسئول فروش برتر پنج سال متوالی، تعجب میکند. بعد هم تماس تلفنی بینامونشان نگرانکنندهای دریافت میکند که همهچیز را تغییر میدهد…
معلوم میشود که داون فقط یک غریبۀ بیدستوپا نبوده و فرد نزدیکی او را هدف گرفته است. حالا هم ناتالی بهناچار به داون گره خورده و خودش را گرفتار بازی موش و گربهای میبیند که او را به فکر وامیدارد: قربانی واقعی کیست؟ اما یک چیز بهغایت روشن است: کسی از داون شف متنفر بود، آنقدری که برای کشتنش کافی باشد. همکار داستان مهیج، مسحورکننده و پرتنشی است از فریدا مک فادن، نویسندۀ پرفروش نیویورک تایمز، که پژواک رفتارهای از سرِ نادانی گذشته و پیامدهای مرگبارشان را در زمان حال را نشان میدهد.