
افکارِ پوچ و بیهوده مربوط به گذشته، مارا همانند همستری در درون استوانهی گرد، بی هدف و بی پایان دور خود میچرخاند.
اما به چهبهایی؟! یادآوری مدام جریانات و خاطرات خوب یا بد گذشته، حالِخوبِ الانمان و آینده پیشرویمان را خراب و کِدر میکند. باید بپذیریم که با ایکاشها و نبایدها و بایدها هیچ چیزی تغییر نمیکند!
مهمترین قدم: « پذیرفتن»
اولین قدم برای رهایی از بند گذشته پذیرش آن است، یک بار برای همیشه.
۱- بپذیرید که شما در گذشته خیلی چیزها را نمیدانستید و بپذیرید که انسان جایزالخطاست، تجربه و موفقیت الان شما بخاطر شکستهاییست که در گذشته با آن مواجه شدهاید.
۲- بپذیرید که زندگی پر از نرسیدن و ناکامی است.
انسانها میل سیری ناپذیری در قبال خواستههایشان دارند. و صدمهزنندهترین قسمت این میل این است که وقتی به خواستههایشان نمیرسند. غرق در سوگ و شکست خود میشوند و خود را نابود میکنند.
یکی با قبول نشدن در کنکور، یکی با ازدست دادن شخص مورد علاقش و غیره و غیره.
اما بپذیرید که مسیر دنیا چنین است و چیزی که از دست رفته است دیگر بازگشتی ندارد.
۳- بپذیریم دنیا پر از از دست دادن است.
باید بپذیریم که گاهی برای به دست آوردن باید از دست دادن را تجربه کنیم.
مثال: برای مستقل شدن باید کنار خانواده بودن را از دست بدهیم.
برای لاغر شدن باید طعم غذاهای لذیذ را از دست بدهیم.
و این از دست دادنها و نرسیدنهاست که مارا به جایگاهی که لایقش هستیم میرساند.
ندا باغجری