
پنجره اتاق بازه ، بارون میاد، بوی پیچ امین الدوله تمام حیاط رو پر کرده ، صدای اذان صبح که بلند میشه به خودم میام و با عطر خوش این گلها سعی میکنم نفس بکشم ... هیچ صدایی شنیده نمیشه و تمام شهر توی این ساعت غرق سکوت و آرامشه ، البته شاید هم آرامشی در کار نباشه اما حداقل یادگرفتن تو تاریکی شب آروم بگیرن ...
میشینم رو به پنجره توی تخت پتو رو میپیچم دور خودم که سرمای هوای بهار دم صبح لرز نندازه توی تنم ... خیره میشم به آسمون که داره کم کم روشن میشه ، دلم میخواست تو این حس و حال یه لیوان چای با عطر بهارنارنج داشته باشم یه لیوان لبریز که هیچ وقت تموم نشه ، همینکه این خورشید خانوم پر ناز و کرشمه پیداش بشه باز شلوغی شهر شروع میشه ...
بیست و نه تیرماه ۹۹