یاد

این روزها پست‌های متفاوت را می‌خوانم و به آن‌ها فکر می‌کنم. چالشی که هر کس از چیزهایی می‌گویند تا در خاطر دیگران بماند. جزئیاتی که از خودشان می‌گویند برایم جالب است. حتی گاهی خودم را در آن جزئیات پیدا می‌کنم. البته من نمی‌خواهم در این چالش شرکت کنم. دوستان آن‌قدر زیبا نوشته‌اند که من حرفی ندارم.

فکر می‌کنم در این زندگیِ شلوغ و گاهی نفس‌گیر، شاید جایی در افکار کسی نداشته باشیم. بقیه آن‌قدر هم به یاد ما نیستند؛ نباید گله کرد.

به خودم فکر می‌کنم... به این که دوست دارم چیزی از من باقی بماند که حتی هیچکس نداند این را چه کسی اینجا گذاشت؟ فقط بماند... بعد از من هم بماند.

مثل همین پست‌های ویرگول... افکاری با حال و هوای متفاوت؛ گاهی پریشان و گاهی منسجم.

پی‌نوشت: ببخشید که فلسفی شد!